மலையக மக்கள் வரலாற்று ஆவணப்படம்- ஓர் உதவி


200 வருடங்களான வலி நிறைந்த வாழ்க்கை சரித்திரத்தை கொண்ட மலையக மக்களின் வரலாற்றை ஒரு ஆவணப்படமாக செய்யும் மிகப்பெரிய அர்பனிப்பை செய்யும் நோக்கில் எழுதி வருகிறேன்.

இந்த திரைப்படத்திற்காக வரலாற்றை சொல்ல கூடிய நம்முடைய தலைமுறையில் வாழும் ஆளுமைகளின் தொடர்புகள் தேவை. அத்தோடு மக்களின் வரலாறு பற்றிய பழைய புகைப்படங்கள் , கடிதங்கள், ஆவணங்கள் தேவையாக உள்ளது.

நம் மக்கள் பற்றிய இந்த தலைமுறைக்கு வரலாறு தெரியமல் போனால் நாம் நம் வேரை இழந்த நிலையில்தான் வாழ்வோம்.. நண்பர்களிடமும், இது பற்றிய அக்கறை கொண்டவர்களின் உறுதுணையை வேண்டி நிற்கிறேன். அரசியல் மற்றும் சுலநல நோக்கமற்று செய்யப்படும் இந்த மகத்தான பனிக்கு தோள் கொடுங்கள்.

பழைய காலத்தின் வரலாற்று கதைகள், இன்னும் மறக்காமல் நெஞ்சில் உறங்கி கிடக்கும் கதைகளை மனந்திறக்கவும். தனிப்பட்ட வரலாற்று நினைவுகள். இந்தியாவலிருந்து வரும்போது நடந்த காரியங்கள், தனிப்பட்ட கதைகள் எதுவாக இருந்தாலும் இந்த வரலாற்று கதைக்கு தேவையாக உள்ளது. பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். இந்த வரலாற்று ஆவணப்படத்திற்கு ஆலோசனைகள், மற்றும் கருத்துக்கள் தேவை. உங்கள் உதவியை நாடி நிற்கிறேன். உதவுங்கள்.
தொடர்புகளுக்கு:
0094 716089428
mariemahendran134@gmail.com

Advertisements

பாவத்தின் சம்பளம் மரணம்…


 “There are no rules in filmmaking.

Only sins. And the cardinal sin is dullness.”

Frank Capra
abstract-face-painting-11

ஓரு வருடத்தில் 51 மில்லியன் மக்கள் மடிகின்றார்கள், ஒரு நாளில் ஏறத்தாழ 140,000 பேர்கள் இறக்கிறார்கள். அதில் 35,000 பேர் ஒரு போதும் ஒரு முறை கூட இயேசுவை, இயேசுவின் விடுதலை சுவிசேஷத்தை அதாவது அவர்களுடைய பாவம் மன்னிக்கப்பட்டதை, இயேசுகிறிஸ்து அவர்களுக்கு அளித்திருக்கும் விடுதலையை, இளைப்பாறுதலை, சுப செய்தியை கேட்காமலேயே இறந்து போவது என்பது உலகின் கொடுமையானதொன்று.
நமக்கான நம் பாவத்திற்காக தன்னையே பலியாக்கி என் பாவத்தை எல்லாம் சுமந்து இயேசு சிலுவையில் பாவ பலியாக தன்னையே பரிகாரியாக மாற்றிவிட்டார் இனி நான் பாவி அல்ல என்று மனிதன் அறியாமலேயே மரணிப்பது என்பது கட்டி வைத்த வீட்டிற்கு குடிபோகாமலேயே போவதற்கு ஒத்தது.
நமக்கு இருக்கும் ஆத்துமாவின் பிரச்சினைக்கு மூலக்காரணம் பாவம்தான். பாவத்திற்கு இந்த உலகத்தில் மருந்து இல்லை. பாவத்தின் சம்பளம் மரணம் என்று வேதம் கூறுவது வெறும் உடல் ரீதியான சாவை அல்ல இது மனுசனின் ஆத்மா, ஆவியின் மரணத்தையே சொல்கின்றது. இந்த நிலையிலருந்து பாவத்தின் கட்டிலிருந்து நித்தியமான சமாதானத்தையும் சந்தோசத்தையும் இயேசுவால் மட்டுமமே தர முடியும் என்பதற்கு நிச்சயம் உண்டு.
மனுசன் உலகத்தையே ஆதாயப்படுத்தி கொண்டாலும் தன் ஜீவனை நஷ;டப்படுத்தினால் அவனுக்கு லாபம் என்ன? என்று வேதம் நம்மை பார்த்து கேட்பதும் இதனால்தான், அதன் படி பார்த்தால், ஒரு மனிதனுக்கு உலகம் தரும் அனைத்து சொத்து சுகம் சம்பூரணமாக இருக்கும் போதும் அவன் உள்ளம் மட்டும் ஏன் ஏதோ ஒன்று இல்லாதது போல் துடிக்கின்றது என்பதே என் கேள்வி…?
எல்லாம் இருக்கு ஆனால் ஏதோ ஒன்று இல்லாதவனாக வெறுமையில் ஜீவனை கசப்பாக்கி கொள்வது ஏன்? பாவம்தான் இந்த பரிதாபமான நிலைக்கு மூலக்காரணம். இது போல உலகம் தரும் சொத்து சுகம் எதுவும் இல்லாத ஒரு பிச்சைக்காரனின் நிலையும் இதேதான். அவன் இருந்தும் நிம்மதி இல்லாதவனாக இருக்கின்றான், இவன் இல்லாமலும் நிம்மதி இல்லாதவனாக இருக்கின்றான் இருவரின் நிலையும் ஒன்றுதான். பிரச்சினை பாவம்தான், பாவம்தான் மனிதனின் எல்லாவிதமான குற்றவுணர்வுக்கும், சாபத்திற்கும்,நோய்களுக்கும், கடைசியில் மரணத்திற்கும் காரணமாக இருக்கின்றது.
பாவத்தை நீக்க நம்முடைய எந்தவொரு விஞ்ஞானமும், மருத்துவமும், மதமும், மார்க்கங்களும், உளவியல் ஆலோசனைகளும், பக்தி வழிபாடுகளும், தியான, யோகா முறைகளும், கலை கலாசார காரியங்களும், அரசியல் சித்தாந்தங்களும் இப்படியான மனிதனும் உலகமும் கண்டுபிடித்திருக்கும் எந்தவொரு முறைகளும் (ளுலளவநஅ) உதவி புரிந்திட முடியாது. ஏனென்றால் பாவத்தை உற்பத்தி செய்யும் இயந்திரம் மனிதன் கண்டுப்பிடித்த மதமும், மதம் சார்ந்த கடவுளும்தான்.
இயேசுவின் இரத்தம் மாத்திரமே சகல பாவங்களையும் சுத்திகரித்து நம்மை எல்லா கட்டுகளிலிருந்தும் விடுதலை தர வல்லது. இயேசுவின் இரத்தம் மட்டும் ஒருவனுக்கு மெய்யான சமாதானத்தை தந்து ஆத்மாவின் வெளிச்சத்தை பாச்சி ஆவியை உயிர்ப்பிக்கும் ஆற்றல் கொண்டது.

Quote

உன்னைப்பற்றி மற்றது உன் கவிதை பற்றி…!


Image

அவசரமாக ஏற்படுகின்ற காதலுக்கு
அளவேதும் இல்லை என்றுதான்
நினைக்கின்றேன்…!
யாருமற்று இருக்கின்ற என்
அறையில் அவ்வப்போது அவசரமாக
எழுந்து வரும் மிருகத்தை போல்
கனத்தில் கண்ட அழகியுடன்
கைகோர்த்து முறுக்கும் மன
நினைவுகள் எழுதினால் என்னைப்பற்றி
என்ன நினைப்பார்கள் என்ற
பயத்துடன் அனேக கவிதைகள்
கட்டிலில் புணர்ந்து தீர்த்த
சுயமைத்துனங்களாக முடிந்துவிடுகின்றன…!

பாடல் முடிந்தும் லயத்தின்
நளினங்கள் லேசான சினுங்களாக
பாறை இடுக்கில் தொலைந்த மூக்குத்தியை
போல் சதா காலமும் பரவசமாக
பொழுதை சாடாத நினைவுகள்
பற்றி எரியும் தீயின் சுவையான
உன் கூந்தல் வருடும் நினைவுகள்!

காதலை சுருக்கும் வாழ்வின்
சொற்பமான நிமிசங்கள் எல்லாம்
என் ஞாப அடுக்கில் கரைந்து
மரிக்கும் நகரத்தை புணர்ந்து
கடக்கும் ஆகாய வெளியெங்கும்
நீ பதித்த கூந்தலின் கதைகள்
மட்டும் என்னோடும்….
சதையின் மனம் பருகி தீராத
உன் பள்ளதாக்கின் குடிக்கும்
கொக்குகளின் மீன் குஞ்சுகளுடன்
அப்பா எனக்கு முதல் வாங்கி
தந்த உள்ளாடையில் எழுதிய
எழுதாத கவிதையில் இருக்கின்றது
என் காதல் வரைந்த ஓவியங்கள்..
00
‘நீண்ட இரவும் நிறையக் கனவும்”’ தந்த உன் கவிதை வாசிப்பு
தந்த ஏகாந்த மனநிலைக்காக

தேநீரில் கரைந்த கனவுகள்…!


ö ö
இருப்பதற்கான கனங்கள் மறுக்கப்படும்
நாளில் உன் தேநீரின் உதட்டில்
என் கைரேகையின் சுவடுகள்
அட்டைக் கடித்த குருதியின்
வாசனையை பருகும் நினைவுகள்
மறுபடியும் ஒழுகி தீர்த்த காம்ராவின்
வெய்யில் பொழுதொன்றில் மஞ்சல் நிற
பாப்பாத்தியின் ஈரகசிவின் சுமையுடன்
நீ ஒத்த லயத்தில் தனியாக
சுதந்திரம் ஏதுமற்று வெள்ளைக்காரன்
கட்டிய லயத்தை அன்னாந்த படி
நீளும் அனலான ராத்திரியில்
பாடிப்பறந்து திரியும் வினாகளற்ற
வேலைகள் எல்லாம் கரைந்து உருகி
தேசத்தின் பிரசைகளாக மறுபடியும்
அந்நியமாக்கப்படும் சுயங்களை
தினம் தேடும் வானத்தின் சாரளத்தை
மடுவத்தை நினைத்து பிள்ளையின்
கண்ணீரின் கனம் மலையில்
பரிக்கும் கொழுந்தின் பனிஈரம்
இன்னும் உன் பீங்கான் கிண்ணத்தில்
தெரிக்கும் துளிகளுடன்
மனசு கனத்ததுதான் கிடக்கின்றது..!
ö ö
(03.07.2012 ஓர் மாலைப் பொழுதில்  ரா.வைஷ்ணவிக்கு)

இந்நிமிசம் வரை…!


முடிந்துவிட்டதென்று

நான் முடிவு செய்த

நீ தருவதாக சொன்ன பத்து முத்தங்கள்…


முத்ததின் வாசனைகளை உன் 

எச்சில் மட்டுமல்ல உன்

இரவுகளும் மழையை போல்

கனமான நினைவுப்படுத்துகின்றது…

நீ

தருவதாக கூறிய அந்த

பத்து முத்தங்களுக்கா தினம்

வரும்வரை காத்திருப்பபை பற்றிய

கவலைகள்தான் தற்சமயம் முத்தங்களை

எல்லாம் சபித்து விட தோன்றுகின்றது…

காதலின் முத்தங்கள்

தேவதைகள் கதைளில் வருகின்ற

இராஜகுமாரியின் கூந்தலை போல

இன்னும் புரியாத மனோநிலையை

சமன்படுத்திதான் செல்கின்றது…

பருவத்தின் கதைகளில்

கடக்கும் இரவுகளில் எத்தனை

முத்தங்கள்…

வஞ்சத்தின் முகத்தை மறைத்த

முத்தங்கள்…

அம்மாவுக்கு கொடுக்கவே முடியாது போன

வெட்கத்தின் முத்தங்கள்…

தெருவில் கண்ட சிவப்பு பெண்ணின்

உதட்ரோரம் வரும் கறுப்பு முத்தங்கள்…

கனவில் முத்தத்தோடு திரையை

கிழக்கும் மாயக்கரத்தின் ஸ்கலித முத்தங்கள்…

ஆசிரியருக்கு தரமுடியாது தவித்த

முத்தங்கள்…

பயணத்தின் நெளியும்

ஆயிரம் முத்தங்கள்…

பிரிவில் கண்ணீரை சுவைக்கும்

கருணை முத்தங்கள்..

எல்லா முத்தங்களும் சரிதான்

ஆனால் இன்று நீ

எனக்கு தருவதாக சொன்ன

அந்த பத்து முத்தங்கள்

மட்டும் பாக்கியாக

காத்துக்கிடக்கின்றது….

உன் ஏக்கத்தில்…..

00

05.05.2011.

அன்பின் மொழியை பேசும் ஆகாயப் பூக்கள்


 திரைப்படம் குறித்த மனப்பதிவு 


                                                                   பிரசன்ன விதானகே

ஒரு திரைப்படம் வாழ்க்கை மீது ஏற்படுத்தும் தாக்கம் வெறும் மனோ நிலை சார்ந்ததாக மட்டும் முடிந்து போவதில்லை. அது உணர்வுகளின் மீதும், உள்ளே – வெளியே என்கிற வாழ்வின் இருவேறு பகுதிகளின் மீதும் தன் அழுத்தமான பதிவை வைத்து விட்டுத்தான் போகின்றது. எல்லா திரைப்படங்களும் மனித மூளையின் ஒரு பகுதியில் பிம்பங்களாகித்தான் போகின்றது. ஆனால் திரைப்படத்தின் பிம்பங்களும் தன் சுயமான வாழ்க்கைக்கும் தொடர்புகள் ஏதுமற்று போனதாக மனிதன் நம்புவதுதான் கேலிக்குரிய விடயம். ஏனென்றால் நல்ல திரைப்படமோ அல்லது மோசமான திரைப்படமோ மனிதனின் உணர்வுகளை பாதிக்கவே செய்கின்றது. அந்த தாக்கத்தின் நெறிஞ்சி முள் என்பது வண்ணாத்தி பூச்சிக்கள் அமர்ந்து செல்லும் தடத்தை போல சலனமற்ற ஓர் மருட்சியை ஏற்படுத்துவதுதான் திரைமொழியின் உள்ளீடான தொனி. ‘ஆகாயப் பூக்கள்’ திரைப்படமும் இப்படியான தாக்குதலை சுவடுகள் ஏதுமற்று செய்து விட்டதன் மன அவஸ்தையின் வலிகள் தான் இந்த கட்டுரைக்கான காரணங்களும்.

கொழும்பு நகரத்தில் வசிக்கும் தற்காலிகமான தற்சமயத்து வாழக்கையின் நிர்ப்பந்தமும் தனிமையும் நல்ல திரைப்படத்திற்கான வாய்ப்புகளுக்கு வழியேதும் இல்லாத போதும், ஒரு நல்ல திரைப்படம் பார்க்க கூட வாழ்வில் பாக்கியமற்ற துர்ப்பாக்கியம் ஒரு பக்கம் மனோ விரக்தியையும் சூனியத்தையும் – தந்தாலும் பிரசன்ன விதானகே போன்ற சில கலை ஆத்மாக்கள் இந்த நாட்டில் இருப்பதன் வாசனையின் சந்தமாக ஓர் சந்தோஷம் அவர்களின் படங்களாவது திரையரங்குகளில் வெளியாகி நம்பிக்கையை கொஞ்சம் தற்காத்து கொள்ள செய்வது மனதிற்கு சற்று நிம்மதி.

அதே நேரம் கொழும்பில் உள்ள ஒரு திரையரங்கில் ஆகாய பூக்கள் மொழி மாற்றம் செய்யப்பட்ட சில திரைப்படத்தை ஒரு மதிய நேர காட்சிக்காக நானும் எனது நண்பர்களும் சென்றிருந்த போது மூன்று பேருக்காக ஷோ போட முடியாது. ஆறு பேர் இருந்தால் ஷோ போடுவோம் என்பதாக கூறினார்கள். அதே நேரம் தனுஷ் நடித்த மாப்பிள்ளை திரைப்படம் அன்றுதான் திரையரங்கிற்கு வந்திருந்தது. டிக்கட் கவுண்டரில் மாப்பிள்ளை படத்திற்கான வசூல் முந்திக்கொண்டு போய் கொண்டிருக்க ‘ஆகாயப் பூக்களின்’ திரையரங்குகளின் இருக்கைகள் காலியாகவே இருப்பதை பார்க்க மனதில் ஓர் வருத்தம் மெதுவாக ஏற்பட்டு தொடர்வதை உணர முடிந்தது. அத்தோடு வாசலில் டிக்கட் கவுண்டரில் இருப்பவர் திரையரங்கு முகாமையாளரிடம் சென்று பேசும்படி கூறிய பிறகு முகாமையாளர் நம்முடைய ஆர்வத்தையும் சங்கடத்தையும் கண்டு 6 டிக்கட் சரி விற்பனையானால்தான் திரைப்படத்தை காட்சிப்படுத்த முடியும் என்று கூறி விட்டு நம்மை யாரையாவது சென்று அழைத்து வரும்படி சொன்னார். நானும் திரையரங்கின் வாசலின் முன் வந்து சுற்றிச் சென்று பார்த்து விட்டு இயலாமையுடன் திரும்பினேன்.

நண்பரின் நண்பர் ஒருவர் படம் பார்க்க வந்திருந்தார். அவரும் ஆகாயப் பூக்கள் பார்க்கும் எண்ணத்தில் வந்திருந்தது சற்று சந்தோசம், இப்போது நால்வர், இன்னும் இருவருக்கான டிக்கட்டையும் சேர்த்து எடுத்து கொண்டு படத்தை பார்க்க சென்றோம். எனக்கு சாந்தால் அகர்மானின் JEANNE Dilian திரைப்படத்தை கேரள திரையரங்கில் பார்த்த ஞாபகம் தான் நினைவுக்கு வந்தது. அந்த படம் 3 மணி நேரத் திரைப்படம். கேரள திரைப்பட விழாவில் அவரின் முழுப்படத்தின் மீள் பார்வை(RETROSPECTIVE) என்ற பகுதிக்குள் அவரின் முழுமையான திரைப்படங்கள் திரையிடப்பட்டன. அங்கு வந்திருந்த பார்வையாளர்கள் 10 பேர் தான். அந்த படம் தொடங்கி அரைவாசி நேரத்தில் 3 பேர் மட்டும் தான் மிஞ்சினார்கள். அதில் மூன்றாவதாக நான் மட்டும் வெதும்பி தனிமையில் இருந்தது ஞாபகத்தில் கோடு போல் வந்தது. சாந்தால் அகர்மானின் திரைப்படம் பெண்ணிய மொழியை திரையில் ஆய்வு செய்கின்றது. அவரின் மொழியே தனித்துவமானது. அதனால் தான் அவர் இது வரையும் சர்ச்சைக்குரிய திரைப்பட இயக்குனராக வலம் வருகின்றார். மாறாக ஆகாயப் பூக்களும் பெண்களின் தனிமையையும் வலியையும் ஆணின் மொழியில் சொன்னாலும் பிரசன்ன விதானகேயிடம் இயல்பாக இருக்கும் அன்பின் மூலமாக இத் திரைப்படத்தை நாம் மிக அருகில் சென்று பார்க்க சொல்கின்றது.

அவரின் திரைப்படங்கள் அனைத்தும் ஒரு ஞானியின் மனோபாவத்துடன் அனுகப்படுவதனால்தான் இப்படங்கள் உணர்வுகளில் கலந்து மரணத்தின் வேதனையையும் குற்ற உணர்வுகளில் முகத:தை நம் வாழ்க்கையில் அன்றாட நிகழ் பதிவில் கண்ணாடியாக முன் நிறுத்தி நம்மையே நமக்கு சுட்டிக்காட்டி இனி வரும் திசைக்கான பயணத்தை தீர்மானிக்கின்றது. இதனால் தான் இவரின் திரைப்படத்தை பார்க்க இந்த சராசரி பார்வையாளர்களுக்கு பெலன் இல்லாமல் போய்விடுகின்றதோ என்று கூட நான் சிந்திக்கின்றேன்.
மற்றும் இத் திரைப்படம் பெண் பற்றிய சமூக பார்வைகளை உடைத்தெறிவது ஏனோ ஆண்மையை மனங்களுக்கு ஒரு நெருடலையும் தனிமையும் கருத்துகள் நிர்மூலமாகி போவதற்கான சூழலையும் ஏற்படுத்தலாம். பொதுவாகவே கதாபாத்திரங்கள் உணர்வுகளின் மீது பிரசன்ன பயணிக்கும் பயணம் கடினமானதாக தோன்றுகின்றது. ஏனென்றால் சமூகத்தின் தீர்மானம் நல்லதும், கெட்டதும், நல்லவன், கெட்டவன் என்ற பொதுப்படையான முன் தீர்மானிப்பதனால் ஏற்படும் ஆழமான வன்முறையை இவர் தன் திரைப்படத்திலிருந்து மிகவும் மெதுவாகவும் இலகுவாகவும் கடந்து போய் விடுகின்றார். இது இவர் மனதிலும் வாழ்விலும் கொண்டிருக்கும் அதி அற்புதமான அன்பு மொழிதான் இப்படி கடக்க செய்கின்றது.

வாழ்க்கை மீதும் மனிதர்கள் மீதும் பிரசன்ன என்கிற அற்புதமான மனிதன் தன் பதிவை திரையின் கவிதைகளாக எல்லோரின் மொழியாக அன்பை மட்டும் விட்டு விட்டு செல்வதனால்தான் அவரின் திரைப்படங்கள் மொழி, உணர்வு, மற்றும் சமூகம் தந்திருக்கும் முக மூடிகளை கலைந்து சாகா வரம் பெற்ற படைப்பாக நம் முன் நிழலாடிச் செல்கின்றது. மற்ற திரைப்படங்கள் உடலோடு முடிகின்றது. இவரின் திரைப்படங்கள் ஆத்மாவின் கூடுகளை பிரித்து எப்போதும் தன் சுயத்தை தேடி பயணிக்கின்றது. கலையும், சினிமாவும் வாழ்க்கையும் மனிதனையும் குறித்து பேசா விட்டால் அது வெறும் சக்கை தான். அதனால் அந்த சினிமாவுக்கோ சினிமா கலைஞனுக்கோ எந்தவொரு பயனும் இல்லாதது வருத்தமே. நிறைய தமிழ் சினிமாக்களின் நிலை இது தானே.

     நானொரு பெண்ணிய இயக்குநரா என்று மற்றவர்கள்   என்னிடம் கேட்கும்பொழுது: ‘நான் ஒரு பெண். நான்  சினிமாக்களும் எடுக்கிறேன்;                                                                                    சாந்தால் அகர்மான்-

எனறு சாந்தால் அகர்மானின் மேற் கோடு கூட இதைதானே உறுதிப்படுத்துகின்றது. மனிதனை ஆழமாக நேசிக்கும் போதும் வேறுபாடுகள் கடந்து போகின்றது என்பதற்கு இது போன்ற இயக்குனர்களின் படைப்பும் வாழ்க்கையும் தான் நமக்கு இருக்கின்ற மிக முக்கியமான சாட்சிகள். ‘உங்கள் சத்துருக்களை சிநேகியுங்கள், உங்களைச் சபிக்கி;றவர்களை ஆசிர்வதியுங்கள். உங்களை பகைக்கிறவர்களுக்காக நன்றி செய்யுங்கள். உங்களை நிந்திக்கிறவர்களுக்காக, உங்களை துன்பப்படுத்துகிறவர்களுக்காக ஜெபம் செய்யுங்கள். என்ற வேதாகம வசனம் கூட இதைதான் நினைவுபடுத்துகின்றது.

மனிதன் மீது காட்டும் அன்பின் வெளிப்பாடாக இத் திரைப்படம் பிரசன்னவின் ஆழமான அன்பின் மொழியை திரையில் பேசிவிட்டு செல்கின்றது. அதனால்தான் அது நமக்கு அண்மையில் வந்து கண்ணீரையும் கனத்த கருத்தையும் தருகின்றது. மாலினி பொன்சேகாவின் திரை உலக பிரவேசத்தின் உண்மைத் தன்மையையும், புனைவையும் இணைத்து நமக்குள் திரையுலக வாழ்க்கையின் ‘பெண்’ என்ற கதாபாத்திரம் வகிக்கும் பங்கையும் திரைப்பட உலகம் பெண்ணின் உடலை சுவைக்கும் மாயங்களின் பேய் கூடம் என்பதற்கான ஆதாரங்களுடன், திரைப்பட உலகம் மட்டுமல்ல சமூகம் பெண்ணுக்கான தனித்துவத்தை எப்போதும் மறுத்து வருவதை இப்படம் உள்ளீடாக சொன்னாலும் படத்தில் வரும் இரவு விடுதியின் பெண்களின் வாழ்க்கையை பிரசன்ன மனித நேயத்துடன் அவர் கூறும் ஆத்மாவின் வலியும், பேச முடியாத கனங்களும் வாழ்க்கையில் நாம் வைத்திருக்கும் பொதுவான பார்வை என்பது, தெருக்களில், வங்கியில், பஸ் பயணத்தில், ரயிலில் , சாலைகளில் தரித்து நிற்கும் வாகனங்களின் ஜன்னல் கண்ணாடி வழியாக நாம் பார்க்கும் ‘பெண்’ என்ற வஸ்துவை குறித்த ஆண்மையின் பார்வை என்பது ‘வேசித்தனம் பண்ணுபவள்’ தானே என்ற உள்ளிருந்து வெளிப்படும் சமூக மனத்தின் வெளிப்பாட்டையும் முன் தீர்மானிப்பதை இப்படம் அசைப்பதுதான் சிறப்பு.

நிம்மி ஹரஸ்கமhttp://nimmiharasgama.blogspot.com/  என்ற பெண்ணின் நேர்த்தியான நடிப்பை எப்போதும் பாராட்டித்தான் ஆக வேண்டும். இவரின் august sun திரைப்படம் இன்னும் மறக்க முடியாது. இவர் மனோ நிலையையும் உணர்வுகளையும் வெளிப்படுத்தும் விதம் நம் இருதயத்தையும் அதன் கருத்தாக்கங்களையும் அசைக்கின்றது. மிக நீண்ட இடைவெளிகளுக்கு பின்பு ஒரு சிறந்த நடிகையை சிங்கள திரையும் பெற்றிருக்கின்றது. ஆனால் சிறந்த நடிகைகளுக்கு திரைப்படங்களில் தன் ஆளுமையை செலுத்த முடியாமல் போவதுதான் மன வருத்தமானதொன்று.

நல்ல சினிமா அன்பை போல் கொஞ்சமாகத்தான் இருக்கின்றது. அது ஆகாயம் போல பூக்கும் போது நட்;சத்திரங்களின் வாழ்க்கையில் மட்டுமல்ல நம் வாழ்க்கையிலும் வண்ண கனவுகளையும் கைகூட செய்யும் எனது உறுதி.

நிம்மி ஹரஸ்கம

ஆகாயத்துப் பூக்கள் பெற்ற சர்வதேச விருதுகள்..

வெள்ளி மயில் விருது – மாலினி பொன்சேகா 2008 சர்வதேச இந்திய திரைப்பட விழா
சிறந்த நடிகை – மாலினி பொன்சேகா 2009 சர்வதேச லெவாந்தே திரைப்பட விழா – இத்தாலி
ஆசியாவின் சிறந்த திரைப்படத்திற்கான நெட்பெக் விருது 2009 க்ரணாடா சர்வதேச திரைப்பட விழா – ஸ்பெயின்

ஜூரியின் கௌரவிப்பு 2009 பிரெஞ்சு நாட்டு வெசூல் சர்வதேச திரைப்பட விழா
—————————————————————————————-

LINK –http://www.akasakusum.com/story.html

http://akasakusum.blogspot.com/

http://www.vithanage.com

———————————————————————————

Previous Older Entries