மழையின் வர்ணம்


 

மழை நீர் வழிந்தோடும்

தெருவில் முனையில்

அவளின் முகம் போகும்

திசையறிந்து

மெதுவாக நடக்கிறேன்…

 

குடை பிடிக்காத

மழை நாளில்தான்

மழை மேல் இருக்கும்

வர்ணம் பற்றிய

வாசனை என்னில்

எழுகின்றது…

 

மற்றொரு பிரலயம் பெருகும்

நகரச் சாலையில்

ஒரு வழிபோக்கனின் பாடலை

போல்

அவரவருக்கான

காயங்களுடன் தினமும்

தரும் அலுவலக நியாயங்கள்…!

 

முறக்க முடியாதவள் பற்றிய

சோக பாடலின் வரிகளில்

கொஞ்சம் நேரம்

இடை தங்கி போகும்

வர்ண ஜால மனத்தை

எப்போதும் மாற்றிவிட

முடியாத படி

இசை தெருக்களில்

எனது உள்ளோடும் நினைவை

இசைக்கின்றது

புரியாத பாடலின் தாளலயம்..!

 

மழையின் ருசியை

பருகி பருகி

தினமும் குடைகளை

விட்டொழித்து

துள்ளிய பள்ளிக் காலங்கள்

மட்டும் ஆன்மாவின்

பாடலாக மழையை

மனதில் கரைக்கிறது…

 

நீரின்

புனிதம் எல்லா வற்றையும்

வுpட பெரியது !

 

நீர் பெரியது

நீர் அன்புள்ளது

நீர் அருமையானது

நீர் இன்றி

அமையாது வாழ்வு..!

·        

 

Advertisements

தமிழ்த் திரைப்பட விமர்சனம் -தொடர்வதற்கான ஒரு உரையாடல்:


 

“எல்லா சினிமாவும் அரசியல் தன்மை வாய்ந்தது”              
 ஜான் ஆபிரகாம்

தலித் சினிமா உருவாக்கம் என்ற அடிப்படையில் தலித் விமர்சன அனுகுமுறையை  தமிழ் சினிமாவின் மேல் நிகழ்த்தப்பட வேண்டியதன் தேவை தற்சமயம் உணரப் பட்டுள்ளது. இந்த சமூக அமைப்பு செறித்து உற்கிரகிக்க முடியாதவையும் அதன் தேவைகளுக்கு அந்நியமானவை யும்மான திரைப்படங்களை தயாரித்தல் அல்லது இந்த அமைப்பை நேரடியாகவும் வெளிப்படையாகவும் எதிர்த்து சண்டை போடும் திரைப்படங்களை தயாரித்தல். இந்த இரண்டில் ஒரு தேவையை கட்டாயம் நிறைவேற்றினால் மட்டுமே. இந்த சமூக அமைப்பால் வழங்கப்படுகின்ற வைகளிலிருந்து வேறுபடுகின்ற மெய்யான மாற்றுத் திரைப்படங்கள் சாத்தியமாகும். இதுரை நிகழ்த்தப்பட்ட விமர்சனங்களால் தமிழ் சினிமா உலகம் எவ்வித சலணமும் இல்லாமல் பிரமாண்ட டினோஸர் தனமான தன் சினிமா பற்றியதொரு கேள்வியோ பொருட்படுத்துதலோ இல்லாமல் மனநசிவான வியாபார குப்பைகளை உற்பத்தி செய்த படிதான் இருக்கின்றது. இதுவரை எழுதப்பட்ட விமர்சனங்களால் சாதீய விடுதலைக்கான முன்னகர்வில் ஒரு பயணம் இல்லை. விமர்சனங்கள் இச்சமூகத்தில் பிரதான பிரச்சினையின் “சாதீயம்” பற்றிய அரசியல் சமூக அடிப்படை இல்லாததனால் தான் இப்பிரமாண்ட தமிழ் சினிமா நிறுவனங்கள் றுவுஊ வைப்போல் சிதறடிக்கப்படாமல் இன்னும் இருக்கின்றன. வணிக சினிமாவிற்கு விளம்பரமும், காசும் வாங்கி கொண்டு ஆனந்த விகடன் – குமுதம் போன்ற உள்ள10ர் வியாபார பத்திரிகைகள் எழுதும் விமர்சனங்கள் பகட்டு விளம்பரங்களாகவே இருக்கின்றது. இருந்தும் வருகின்றது. பார்பனிய – உயர்சாதிய கருத்தியல் உள்ளடக்கங்களை ஆதரமாக கொண்ட சில பத்திரிகைகளின் அறிவு ஜீவிதமான விமர்சனங்களோ பேசுகின்ற அறைகளை தாண்டி பொது மக்களிடமும் போகவில்லை இந்நிறுவன குண்டிகளில் தார் குச்சிகளாக குற்றவுமில்லை. அதற்கு மாறாக பார்ப்பன – உயர்சாதிய அறிவு ஜீவிகளாக கருதப்பட்டவர்களோ இந்நிறுவனங்களில் ஜோல் ஒழுக தங்கை அடகு வைத்துக்கொண்டு மேலும் புதிய தொழிநுட்ப வழிகளை கையாண்டு, பார்பனிய நாட்டாமை தனம் வளர தண்டனிட்டார்கள். ஓரளவு பொது மக்களின் மீதான கருணையோடு பல்வேறு இடதுசாரிய இதழ்களில் எழுதப்பட்ட விமர்சனங்கள் மரபு ரீதியான மார்க்சீய பார்வையை தாண்ட முடியாமல், நமது சூழலில் பிரதான பதற்றமான பிரச்சினையான சாதிய அடிப்படையில் அணுகாததால் அவை சாதிய அடுக்குகளின் கிளைநிறுவனமான சினிமாவை வழிமையாக விமர்சன ப10ர்வமாக தாக்குவதற்கான பலமற்று உதிர்ந்து விழுந்தன. அதைபோலவே ஐரோப்பிய அறிவு ஜீவிதனமான விமர்சன அனுகுமுறையோ அல்லது உள்நாட்டு முதலாளிய ஊடகங்கள் செய்வதுபோன்ற பார்பனிய முதலாளியதனமான விமர்சன அனுகுமுறைகள் மக்கள் சினிமா உருவாகவோ புரட்சிகர சமூக – சாதிய விடுதலைக்கான சினிமாவை உருவாக்வோ மயிரழகுகூட உதவாது.

இவ்வகை விமர்சனங்கள் பார்பனிய தன்னிலை ஆளுமைகள் படைபாளி சினிமா, சீர்திருத்தவாத சினிமா, திராவிட இயக்கங்கள் (கைகொண்ட சினிமா மாதிரி) போன்றவைகளை உருவாக்குவது மட்டுமல்லாமல், மக்களின் விடுதலைக்கான புரட்சிகர தன்மையை மழுங்கடித்து போலி அழகியால் ரீதியான அதீத உணர்ச்சி பிடித்தவர்களாக மாற்றும் வேலையை செய்கின்றன. எனவே தலித்திய திரைப்பட அணுகுமுறை ஊடாக விமர்சனங்கள் மீதான சமூக புணைவுகளை வெளிச்சம் போட்டு காண்பிக்க வேண்டும். இன்றைய சிறு பத்திரிக்கைகள் பார்ப்பார அறிவு ஜீவி கமலின் சூத்துதான் கலை சூத்து என்பதாகவும் அதன்மீதான எதிர்விமர்சன போக்குகளை கையாண்டன் வழியாக கமலின் (மணிரத்தினம் போன்ற) நாயக விம்பங்களை தக்கவைக்க உதவியதோடு வாசக தன்னிலைகளை பார்பனீய சினிமா மதிப்பீட்டு புதைக்குழிக்குள் தள்ளிவிட்டனர். இந்தவிமர்சன மடையர்கள் சினிமாவையும் புரிந்துகொள்ள வில்லை. மக்களையும் புரிந்து கொள்ளவில்லை. அவர்களது உண்மையான பிரச்சினைகளின் மீதும் அக்கறையில்லை.  நிறுவனமான சினிமாவை வழிமையாக விமர்சன ப10ர்வமாக தாக்குவதற்கான பலமற்று உதிர்ந்து விழுந்தன. அதைபோலவே ஐரோப்பிய அறிவு ஜீவிதனமான விமர்சன அனுகுமுறையோ அல்லது உள்நாட்டு முதலாளிய ஊடகங்கள் செய்வதுபோன்ற பார்பனிய முதலாளியதனமான விமர்சன அனுகுமுறைகள் மக்கள் சினிமா உருவாகவோ புரட்சிகர சமூக – சாதிய விடுதலைக்கான சினிமாவை உருவாக்வோ மயிரழகுகூட உதவாது.

இவ்வகை விமர்சனங்கள் பார்பனிய தன்னிலை ஆளுமைகள் படைபாளி சினிமா, சீர்திருத்தவாத சினிமா, திராவிட இயக்கங்கள் (கைகொண்ட சினிமா மாதிரி) போன்றவைகளை உருவாக்குவது மட்டுமல்லாமல், மக்களின் விடுதலைக்கான புரட்சிகர தன்மையை மழுங்கடித்து போலி அழகியால் ரீதியான அதீத உணர்ச்சி பிடித்தவர்களாக மாற்றும் வேலையை செய்கின்றன. எனவே தலித்திய திரைப்பட அணுகுமுறை ஊடாக விமர்சனங்கள் மீதான சமூக புணைவுகளை வெளிச்சம் போட்டு காண்பிக்க வேண்டும். இன்றைய சிறு பத்திரிக்கைகள் பார்ப்பார அறிவு ஜீவி கமலின் சூத்துதான் கலை சூத்து என்பதாகவும் அதன்மீதான எதிர்விமர்சன போக்குகளை கையாண்டன் வழியாக கமலின் (மணிரத்தினம் போன்ற) நாயக விம்பங்களை தக்கவைக்க உதவியதோடு வாசக தன்னிலைகளை பார்பனீய சினிமா மதிப்பீட்டு புதைக்குழிக்குள் தள்ளிவிட்டனர். இந்தவிமர்சன மடையர்கள் சினிமாவையும் புரிந்துகொள்ள வில்லை. மக்களையும் புரிந்து கொள்ளவில்லை. அவர்களது உண்மையான பிரச்சினைகளின் மீதும் அக்கறையில்லை. இவர்களது நோக்கம் பார்கனீய “ஒளிவட்டத்தை” விமர்சனம் செய்வதன் வாயிலாக தங்களை மேலநாட்டு ஐரோப்பிய அறிவு ஜீவிகளாக பிரச்சாரபடுத்திக் கொள்ளுவதுதான். அதன் வழியாகவே மக்களிடமிருந்தும் அந்நியபட்டும் போனார்கள். இவ்விதம் விமர்சனம் செய்த விமர்சனர்கள் யாரும் பிரந்திய தன்மையுடன் கூடிய பிரச்சினைகளின் வழியாக இயங்காத சொகுசான

நடுத்தர மேட்டுக்குடி அறிவு ஜீவிகளாகவே இருகிப் போனார்கள் இவ் இடைவெளியை கரைத்து மக்கள் அரங்குளை நிர்மனிப்பதன் வழியாக மட்டுமே தலித்திய அழகியலோடு கூடிய மக்கள் சினிமாவை உருவாக்குவது சாத்தியம். அதனால் தான் தீவிர தன்மையுடன் கூடிய தலித்திய விமர்சனம் ஒன்றை எழுதப்பட வேண்டியதன் சமூக பின்னணியில் நாம் இருக்கின்றோம். திரைப்படத்தின் அத்தனை ஆதிக்க கூறுகளையும் போட்டுடைப்பதற்கு தலித் விமர்சன பார்வையுடன் கூடிய மாற்று கலாச்சார சிந்தனையுடனேயே நாம் முன்னேற வேண்டி இருக்கிறது.

தலித் திரைப்பட விமர்சன அனுகுமுறை திரைப்பட ஊடகத்தின் எளிய மக்கள் மீதான காட்சி வன்முறை களுக்கெதிரான ஒரு போரியல் ஆகும். பொதுசன புத்தியை புணைவதற்காகவும் புணையப்பட்டு நிலை நிறுத்தப்பட்ட ஆதிக்க சினிமா வடிவங்களில் இருக்கும் தலித் மக்கள் பற்றிய மோசனமான சித்தரிப்புகளையும் மேலாதிக்க வடிவங்களையும் நாம் போட்டுடைப்பதோடு, மட்டுமல்லாது பல்வேறுவகையான பிரசாரங்களின் வழியாகவும், உத்திகளின் வழியாகவும், அரங்குகளின் வழியாகவும் மக்களிடம் நேரடியாக கொண்டு செல்லவும் வேண்டும்.

இன்று வெகுசன திரைப்படம் பற்றிய தலித் விமர்சன அணுகுமுறை ஒன்றை மக்கள் மத்தியில் நிகழ்த்தும் போது அது தலித் சினிமாவுக்கான குறிப்பிட்ட பொருளாதார திரட்டலையும் கலாச்சார போராட்டத்தையும். கவனத்தில் கொள்ளாமல் நிகழ்த்தப்பட முடியாது.
 
பாரப்பனிய ஊடகங்களின் உதவியுடன் வெளிவரும் மனித சினிமாவின்  திட்டமிட்டு ஏற்படுத்தும் தலித்திய கூறுகளை இனங்காணவும், கதாநாயக விம்பங்களின் அரசியலை தலித்திய பார்வையுடன் கட்டவில்க்கவும் அத்தனை வகையான சினிமாவுக்குள்ளும் இருக்கும் புனிதங்களை போட்டுடைக்க முனைய வேண்டும் எவ்விதமான “அறிவுஜீவிகளின்” வழிகாட்டுதலுமின்றி சினிமாக்களை நேரடியாக ரசிக்கும் உழைக்கும் மக்களிடம் சினிமாக்களை பற்றிய தலித்திய சினிமா விமர்சன சொல்லாடல்களை நேரடியாக கொண்டு செல்வதன் மூலம் சமூக விடுதலை க்கான சிந்தனையை து}ண்டமுடியும். தொடர்ந்து தமது மக்களிடம் இவ்விமர்சனங்களை கொண்டு சென்றால் தான் தமிழ் சூழலில் தலித் சினிமாக்களுக்கான சாத்தியங்களை ப்பற்றி நம்பிக்கை கொள்ள முடியும். தலித் சினிமாவை ஆதரவான கருத்து வாக்குவதில் மக்கள் விரோத போக்குகளை, புனித நாயகவிம்ப புணைவுகளை தோலுறிக்க வேண்டும். அதனையும் வெகுசன கருதாக்கத்தின் வழியாகவே நிகழ்த்தப்பட வேண்டும். தமிழில் நமக்கு இருப்பதெல்லாம். வெகுசன வணிக சினிமா மட்டுமே இது தான் மக்களிடம் நேரடியாக தன் ஆதிக்கத்தை தக்க வைத்தப்படி இருக்கின்றது. மாற்று சினிமாவோ, மக்களுக்கான சினிமாவோ உருவாக விடாமலும் தடுத்தப்படி இருப்பதும் இவ்வாதிக்க சினிமாதான் இதுதன் ஆதிக்க வேர்களை பொதுசன ரசனை மட்டத்திலே தக்க வைத்திருக்கின்றது. தன் ஆதிக்க வி-யாபார தந்திரங்களை தக்க வைப்பதும் தொடர்ந்து அதற்கான திட்டமிட்டப்படி காரியங்களை செய்வதும், “இந்தியன், குடிமகன், பொதுசன மற்றும் கற்பு, கடமை, விதி” என்பது போன்ற கருத்துலுவாக்கங்களினாலயே. மேலும் இந்த பார்பனிய உயர் சாதிய கருத்தியல் நிலவும் ஆளும் அரசு அதிகாரத்திற்கு துணைபோக கூடியது அவை விரும்பும் சாதிய ஆதிக்க அடக்குமுறைகளை இவ்வகை கருத்தியல் நியாயப்படுத்துவதால் அரசு அவைகள் அனுமதிப்பதோடு  அவைகளை பிதற்றுகிற இப்படங்களுக்கு விருதுகளை தந்து வளக்கவும் செய்கிறது. அதனால் தான் தலித் சினிமா என்கிற கருத்துவாக்கத்தின் வழியே வணிக சினிமாவை கட்டுடைக்கும் போது இது போன்ற பொது உத்தி கருத்தியல்களையும் அது போட்டுடைக்கின்றது. ஏனெனில் இப்படியான விமர்சன அணுகுமுறை பல்வேறு வடிவங்களில் பொது புத்தியை அசைக்கும் போக்கினால்தான் கழலக, போராட்ட, திரைப்பட வடிவங்களின் வழியாக பொது புத்தியின் மேல் பெரிய சலனத்தை ஏற்படுத்த முடியும் அதே நேரத்தில் “நம்மை நாமே தணிக்கை செய்து கொள்வதும் படைப்பின் உள்ளடக்கத்தை உரியீட்டு ரீதியாக மறைத்து வைப்பது எதிரிடையான விளைவுகளை ஏற்படுத்துவதுடன் தன்னுடன் நேருக்கு நேர் மோதாத விசயங்களை அணுகூலமாய் எப்படி மாற்றிக் கொள்வது என்பதை துள்ளியமாய் அறிந்த எதிரிக்கு உதவும் அபாயமும் உண்டு.

இலக்கிய போக்குகளைப்போல் விமர்சன பாரம்பரியம், சிறு உற்பத்தி (சிற்றிதழ்கள் போல) பாரம்பரியமும் சினிமாவில் இல்லை இருப்பதெல்லாம் ஒரே சினிமாதான் தனிப்பட்டவர்களின் குறும் படங்களோ வெளிநாட்டு ஆதிக்க சக்திகளின் கைப்பாவையான “சேவையாற்றிக் கொண்டிருக்கும் அரசு சரா (?) தன்னார்வ நிறுவனங்களின் படங்களோ, மக்கள் பார்வைக்கே  வராமல் குளிரூட்டப்பட்ட அறைகளின் உலா வந்து அற்பகாலத்தில் அலமாரிக்குள் உயிரை விடும். ஈசல் ப10ச்சிகள் அதே சமயம் அப்படங்களின் தன்மை குறித்து ஆ. மார்க்ஸ்: நான் சுவீஸிலிருக்கும் போது தொலைகாட்சில் ஒரு அறைமணிநேர படம் இந்தியாவில் தமிழ் நாடு உட்பட எல்லா இடங்களிலும் பெண்கள் மீதான வன்முறைப்பற்றி இங்கே நமது மக்கள் பற்றி இந்தப்படம் போடபடுமே ஆனால் அதன் விளைவு வேறு. பெண்ணிய நோக்கிலான படமாக அது அமைந்திருக்கும் ஆனால் சுவிஸில் அது ஓளிபரப்பப்படும் நோக்கம் வேறும். ஒரு சுவீஸ் பார்வையாளனுக்கு அது ஏற்படுத்தும் விளைவு வேறு அங்கெல்லாம் நிலைமைகளை பார்த்தீர்களா என கேட்பதுதான் தொலைகாட்சியின் நோக்கம்.

எனவே இது போன்ற “திரைக்காவியங்களை” தயாரித்தளிப்பது இங்குள்ள Nபுழு எனப்படுகின்ற தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனங்கள்தான். இவைகள் ஏகபத்தியத்தின் கைகூலிகள். இவை பார்வையாளர் தன்னிலையை நுண்ணிய திசையில் சிதறடிப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், இதனால் கவறப்பட்டு இந்நிறுவனங்களை நோக்கி வருகிற, கொஞ்ச நஞ்ச சமூக அக்கறையுள்ள படைபாளியையும் இது உள்ளிழுத்துதான் வீசியெறியும் காசுக்காக கையடிக்கும் “கலைக்குமாரஸ்” தாவாக உருமாற்றி துப்பிவிடுகிறது. ஆகவே தமிழில் தனிநபர் முயற்சிகளாகவும். தன்னார்வ நிறுவனங்களின் ஆவண குறும்பட முயற்சிகளும் ஆதிக்க கரைப்படிந்த நிலையே நிழவுகின்றது. சினிமாவின் நுகர்வு தன்மைக்குள் இருக்கும் ஆபத்தை முழுதும் அறியாத வர்களாக மக்கள் தொடர்ந்து சினிமாவை ரசித்து கொக்கா கோலாவை போல் பருகி கொண்டிருக்கிறார்கள். சினிமா மக்களின் மனதை மிக ஆழமாக பாதிக்க கூடியாது மற்ற எந்த கலைக்கு சினிமாவை போன்றதொரு சக்தி கிடையாது. இது நாம் எல்லோரும் அறிந்த ஒன்று அரசு பிரதநிதிகள் தங்களை கலாச்சார பாதுகாவலர்களாக பாவிக்கிறார்கள் ஆனால் மேலே சொன்ன இந்த கருத்தை ஏற்று கொள்வதில் அவர்களுக்கு  தயக்கம் தான் இந்த கருத்தை ஏற்றுகொள்வதில் இதனால் ஏற்படக் கூடிய ஆபத்தை உணர்பவர்கள் நம்மில் ஒரு சிலரே.

ஆகவே நாம் தலித் சினிமாவிற்கான அடிப்படையை உருவாக்கும் போது இருக்கும் ஆதிக்க சினிமாவின் வடிவங்களில் தங்கியிருக்கும் வன்முறைகளை கேள்விக்குட் படுத்தவேண்டும். மேல்சாதி பெரும் கதையாடல்களை எல்லோருக்குமான பொதுவான காட்சிகளாக மேலாதிக்கம் செய்யும் போது காட்சிரீதியான ஆதிக்க வன்முறையாகும். பெரும் கதையடலின், உயர்சாதியினரின் இந்துத்துவ ஆதிக்க கருத்தியல் கூறுகளை பிற மத சிறுபான்மையினர் இனக்குழுவினர் பெரும்மத சாராதோhர் உள்ளிட்ட மக்களுக் கான கருத்தாக திணிப்பதில் வணிக சினிமாவின் வன்முறையாக முகத்தை கிழிக்கவேண்டும். இவ்விடத்தில் மேலும் ஒன்றை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.  அது “தமிழ் படங்களுக்குமுதலீடு செய்பவர்கள் தமிழக ஸ்டூடியோ முதலாளிகள், படதயாரிப்பாளர்கள், இயக்கு னர்கள், விநியோகஸ்த்தர்கள், பிரதான நடிகர்கள் ஆகியோர் களே எடுத்துக் கொண்டால் பிராமனர்கள், பிராமனர்கள் அல்லாத மேல் சாதியினர் சமூகபகுதிக்குள் இவர்களை நாம் அடக்கிவிடலாம். குறிப்பாக தேவர், செட்டியார், கவுண்டர், நாயிடு பிராமனர் தொடர்பான சமயபற்றிய படங்களை ஊன்றிப்பார்ப்பவர்களுக்கு இது புலப்படும் இது தாழ்த்தப்பட்ட ஓதுக்கப்பட்ட சாதி மக்களுக்கு முற்றிலும் புறம்பான உலகம். இவர்களை புறக்கணித்த உலகம். இவர்கள் மீதான வன்முறை யை சினிமா மொழிமூலம் நியாயப்படுத்தும் உலகம்.

வணிக சினிமா நேரடியாக தலித் மக்களிடம் நெருக்கிய உறவை பிணைத்துக்கொண்டு தன் பெறும் கதையாடல ;களையும், பன்பாட்டு மேலாதிக்கத்தையும் காட்சி ஊடகங் களின் வழியாக மக்களின் மனதில் துப்புகிறது. இதனால் நனவிழி மனம்சார்ந்து ஒரு குற்றவுணர்வு உள்ள தன்னிலை யை கட்டமைக்கின்றது. இந்துத்துவம் இன்று தன்னுடைய மேலாதிக்கத்தை

பொது புத்தியை கட்டமைப்பதற்கு விஜயகாந், ரஜினிகாந், கமலஹாசன் போன்ற நாயக விம்பங்களை உருவாக்கி புனிதங்களாக தேர்ந்தெடுத்து பயன்படுத்துகின்றது. இந்த மாய புனிதர்கள் மக்களின் இலட்சிய நாயக விம்பங்கள்,இவர்கள் நடத்தும் ரசிகர்களின் மனங்களிலும் திரையரங்குகளிலும் வசிய கனவுகளின் வழியே சாதிய உளவியலாள் திரட்டப்பட்டு தன் விளம்பரத்திற்கான சேவகர்களாக்கும் நாயகர்கள், கூடவே அவ்வாறு திரண்ட  மக்களையே தனது முதலீட்டுக்கான மறு மூலதனமாக சுரண்டுவதனை கவனித்தால் இவர்களின் வியாபார தந்திரம் புரியும். இது எல்லா ரசிகர் மன்றங்களும் சாதிய உளவியலோடே இயங்குகின்றன. என்பதை அந்நடிகர்களுக்கு வாழ்த்தும் சுவரொட்டிகள் பகிரங்க படுத்துகின்றன. தன் சாதிக்கான நாயகனை உருவாக்குவதே இவ்வழிபாட்டுச் சாதிய சமூகத்தின் மறைமுக பணித்திட்டம் அதன்வழியே இச்சமூகம் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் மீதான வன்முறையை கட்டவிலத்து விடுகின்றது. மோதிக்கொள்ளாத ரசிகர் மன்றங்களை காண முடியுமா? தலித் உளவியலையும் தலித் கலை கலாச்சார வாழ்வை குற்றத்தன்மையுடன் தன் காட்சிகளில் காட்டும் வணிக சினிமாதன் மேல் சாதிய உளவியல்களை, தீண்டாமையே, அதுவழியிலான ஆதிக்க வர்க்க நலன்களை நியாயப்படுத்தியப்படியே தான் தன் தொழிலை நடத்துகிறது. பார்பனிய வணிக சினிமா தலித் மக்களை கெவளமானவர்களாகவும், தீண்டதக்காதவர் களாகவும், குற்றவளிகளாகவும், அலுக்கானவர்களாகவும், திருடர்களாகவும், நாகரிமற்றவர்களாகவும் காட்டுகிறது. பெண்களை போகத்திற்கான சதைப்பிண்டங்களாகவும், ஆணாதிக்க சமூக அடிமைகளாகவும் சித்தரிக்கின்றது. அதேநேரம் பெண் நடிகைகளை “இறக்குமதி” செய்கின்றன. சிவப்பான ஒல்லியான பகட்டு ஒப்பனைகளையும் சதை மடிப்புகளை மட்டுமே அழகென கூவுகிறது சாதிய அடையாளத்திலிருந்து பெண்களை புறந்தள்ளி வெறும் உடலாகவும், உருகும் பொம்மைகளாகவும் குறுக்கி விடுகிறது. உழைக்கும் கருப்பு நிறத்தை இவ்மண்ணின் அடிப்படை நிறங்களை மறுதலித்து ஐரோப்பிய – பார்ப்பனிய அழகியலை கொண்டாடுகிறது. ஒரு பக்கத் பொது புத்;தியை கட்டமைக்கவும், சாதிய, தீண்டாமை உணர்வை வளர்க்கவும், உளவியல் கருவியாக செயற்படும் இவ்வாதிக்க சினிமா மறுப்பக்கம் அதே ஏழை மக்களின் காசுகளை பிடுங்கி தின்று தன் பெறுந்தீனி கலாச்சாரத்தை காட்டிக் காக்கின்றது.

புரட்சிகாரர்களை என்பது மக்களின் வாழ்க்கை காட்டுவதற்கும் கூட பொதுவான கலாச்சாரத்திற்கு இடையில் உள்ள வேறுபாட்டை காட்டும் வெகுசன கலாச்சாரம் என்பது. அனைத்து மக்களையும் ஒன்றிணைத்து, அவர்களின் சிந்தனையோடு உண்மை பற்றிய உணர்வோடு மற்றும் அன்பான வாழ்வோடு இந்த கலையின் தேர்வு என்னவென்றால், இது அழகின் மூலம் உண்மையை சாத்திய படுத்துகிறது. ஆனால் ப10ர்ஸ்வா கலையோ பொய்களின் மூலம் உண்மையை சாத்தியப்படுத்துகின்றது. ஆனால் ப10ர்ஸ்வா கலையோ பொய்களின் மூலம் கூட அழகை கட்டமைக்க விரும்புகின்றது. வெகுசன கலாச்சாரத்தை உணர்ந்து பயன்படுத்தி கொண்டேமானால் சுதந்திரமான கலையின் மொழியை நாம் உருவாக்கு முடியும் . ஆகவே தலித் சினிமா மொழி பற்றி சிந்திக்கும் போது ஆதிக்க சாதியின் சினிமா மொழி வடிவங்களை பற்றிய விழிப்புடன் செயல்பட வேண்டும்.

கதை, திரைக்கதை. வசனம், ஒளிப்பதிவு, கோணம் என எதன்வழியாக ஆதிக்க கருத்தாடல் கட்டமைக்கப்படுகிறதென்ற அடிப்படையை சரியாக புரிந்துக் கொண்டு தொழிநுட்பம் சார்ந்த பகுதிகளில் நிறுவனம் நிலைகளிலிருக்கும் ஆதிக்க மொழிகளை வெளிக்கொண்டு வந்து சிதைக்கவேண்டும். தமிழ் சினிமாக்களில் நமது மக்களை காட்டும் கெமரா மேல் கோணம் (டொப்சொட்), ஆதிக்க வர்க்கங்களின் நிலையிலிருந்து நோக்கும் கெமரா கோணங்களும், தலித் பெண்களையும், சேறிகளையும், இடங்களையும், வியாபார வசதிக்காக போலி அழகுடன் காட்டும் போக்குகளையும், சினிமா மொழியிலிருக்கும் ஆதிக்க வன்முறை குறித்த விழிப்புணர்வு விமர்சன ப10ர்வமாக சினிமாவில் எழும் போது சரியான தலித் அழகியலுக்கான கூறுகளை அதன் உள்ளிருந்தே பெறப்படலாம். புரட்சிகர சினிமாவின் வடிவ உள்ளடக்க பிரச்சனைகள் குறித்த சிந்தை வரலாற்று நோக்கி யோசித்து புரிந்து கொள்ள வேண்டியதொன்றாகும் தினசரி வரலாற்றை நேரடி நிகழ்வாக மாற்றியமைப்பதற்காக யதார்த்தத்தோடும் உண்மையோடும் உழைக்க வேண்டியது எப்படி அதி முக்கியமோ அதே காரணங்களுக்காக உள்ளடக்கத்தை குறைத்து மதிப்பிடவோ ஏமாற்றவோ செய்யாத வடிவங்களை கண்டுபிடிக்க வேண்டியதும் முக்கியமாகும்.

 இதுபோன்ற மூன்றாம் உலக திரைப்போராளிகளின் சினிமா குறித்த சிந்தனைகள் மீதான நமது வாசிப்பு தலித் சினிமா மொழி பற்றிய நமது பார்வையை மேலும் கூர்மைபடுத்தும் இன்றைய சினிமாக்களோடு முதலாளித்துவத்தின் ஆதிக்கத்திற்கு அரசியல் பிரச்சார கருவியான காட்சி ஊடகங்களும், விளம்பர படங்களும், அதே அளவு தீமையை மக்களுக்கு செய்கின்றன. (வளர்ப்பு மகன் திருமணம், கருணாநிதி கைது போன்ற பல்வேறு சம்பவங்களை சன் – ஜெயா தொலை காட்சி போன்றவற்றை சித்தரித்த விதங்களை இதனுடன் இணைத்து யோசித்து பார்க்கலாம்) ஆகவே தலித் சினிமா விமர்சனம் மற்றும் உருவாக்கும் ஒருவகையில் மக்களுடைய பண்பாட்டு விடுதலைக்கான வழிமுறையாகும். இவ்வழிமுறையின் வழியாக மக்களோடு இணைந்து பேச பின்வரும் படைப்பாளிகளிடம் இருந்தே மக்களுக்கான தலித் சினிமாவும் மாற்று சினிமாவும் உருவாகி வரும். தமிழ் சினிமாவின் வரலாற்றில் தலித் மக்கள் மேல் ஆதிக்க சாதிகள் ஏற்படுத்திருக்கும் வன்முறை கருத்தாடல்களை தோலுறிக்க வேண்டிய தருணம் இதுவே. தலித் இலக்கியம், கலை,  பண்பாடு, அரசியலில் ஏற்பட்டுவரும் புதிய எழுச்சி நிறைந்த சமகால பின்னணியில் தலித் – பெண்ணிய விமர்சன அணுகுமுறை ஒன்றை இச்சினமா அமைப்பின் மேல் நிகழ்த்துவது தலித் சினிமா கருத்தாக்கங்களுக்கும் தலித் சினிமா உருவாக்கதிற்குமான சாதகமான சூழலை ஏற்படுத்தி தரும். தலித் சினிமா பற்றிய அக்கறை அற்று இருக்கும். விமர்சகர்களிடமும் படைப்பாளிகளிடமும் தலித்திய விமர்சன அணுகல்கள் அனுகூலமான புதிய வழித்தடங்களை அமைத்துக் கொடுக்கும் என்று நாம் நம்பலாம். இறுதியாக. ஒன்றை கூறி இவ்வுரையடலை தற்சமயம் நிருத்தலாம்.

“ஒரு அகன்ற தலத்தில் வைத்து பார்க்கும் போது எல்லா படங்களுமே, எல்லா கலைகளுமே கலைஞர்களும் கூட அவர்கள் அறிந்தே அறியாமலே ஒரு அரசியலுக்குள் இயங்கி கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள். ஏதாவது ஒரு வர்க்கத்தை சார்ந்து இயக்குகிறார்கள். சினிமா பல வடிவங்களில் பல்வேறு வகைகளில் தனக்கே உறித்தான ஒரு அரசியலை எப்போதுமே கொண்டுள்ளது.

நன்றி: புதிய தடம்