பிக்பாக்கெட்-இருண்ட மன அறையில் வசிக்கும் திருடன்…


எந்த ஒரு சினிமாவும் அதனளவில் மனித சாதிக்கு தன்னளவிலான ஏதொ ஒன்றை சொல்லவெ மயல்கின்றது. அது சொல்லப்படும் விதிகளிலும் புரிந்துகொள்ளப்படும் மனவியல்களின் அளவுமானத்தை கொண்டு அத்திரைப்படத்தின் முக்கியத்துவம் ஒரு எல்லைக்குள் வைத்து தீர்மானிக்கப்படும். 7வது கேரள சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் போட்டிக்காக தேர்வு செய்யப்பட்டிருந்த சிங்கள சினிமாவான “பிக்பாக்கெட்” என்ற படம் அதனளவில் முழுமையாற்று இருந்தாலும் சினிமாவுக்கான காட்சி பிரக்ஞையும், காட்சிய10டகத்தின் வழியாகவே கதையாடலை சொல்லி யிருக்கும் விதம் காட்சிய10டகத்தின் புதிய அனுபவத்தை பேசியிருப்பதாகவே தோன்றுகின்றது.

 திரைப்படத்தில் கமல் என்கிற பிரதானமான கதாபாத்திரமாக வரும் இப்படத்தின் இயக்குனர் லிண்டன் சேமேகே இலங்கையில் பிரபல்யமான ஒரு சிங்கள நடிகர், நாடக பயிற்யுடன் ஆளுமை பெற்ற ஒரு சிறந்த நடிகர். தமிழ் நாட்டில் நாசர் போன்று இலங்கை சிங்கள சினிமாவின் சிறந்த ஆளுமை லிண்டன் சேமேகே.

 


கமல் ஒரு பிக்பாக்கெட் திருடன், பெருந்தெருக்களில் முகமற்று அலையும் மனித கூட்டத்தினுள் திருடப்பட்ட பண பர்சுகளிலிருந்து வெறும் ரூபா நோட்டுக்கள் மட்டும் கிடைப்பதில்லை, ஒரு கட்டத்தில் அவன் திருடிய பர்ஸில் தன்னுடைய மனைவியின் புகைப்பட பிரதியும் இருக்கின்றது. அந்த புகைப்படத்தில் விழும் அவனுடைய கவனம் எல்லாம் தன் மனைவியின் மேல் சந்தேக கீறலை கீறிச் சென்றாலும் ஆர்பாட்டம் இல்லாமல், தனக்குள் குழம்பிய மனநிலையுடன் அப்புகைப்படத்தின் இருப்பை பற்றி ஆராய்கின்றான்.

 “ஜேப்படித் திருடன் ஒரு கலைஞன் துப்பறிபவன் அதிபட்சம் ஒரு விமர்சகன் மட்டுமே” என்று எழுத்தாளர் ஜி.கே.செஸ்டர்டன் குறிப்பிட்டது போல் அவனுடைய வாழ்வின் போக்கை ஒரு புகைப்படம் மாற்றி அமைகின்றது. அது அவனுடைய வாழ்வின் நடைமுறைகளை சற்றே சலனமுற செய்கின்றது.

 தன் மனைவிக்கு தெரியாமலேயே தனக்குள் இருக்கும் குழப்பத்திற்கு தீர்வை தேடுகின்றான் கமல், தீர்வை தேடித் திரியும் பயணத்தில் தன்னை பற்றியும் தான் செய்யும் சமூக விரோத செயல்கள் பற்றியும் தனக்குள் குற்ற உணர்வு கொண்டவனாக உணர்கிறான் அவனுக்கு இப்போதெல்லாம் தன்னைப் பற்றி கவலை இல்லை, தன் மனைவியின் புகைப்படம் எப்படி இன்னொருவனின் பண பர்சுக்குள் வந்தது என்பதைப் பற்றியே சிந்திக்கின்றான்.

 கர்ப்பவதியான மனைவியுடன் இதைப் பற்றியெல்லாம் நேரடியாக கேட்டு சண்டைப் போடுவதோ அவனைப் பொருத்தவரை நினைத்துக் கூட பார்க்க முடியாததொன்று. தன் குழப்பம் சூழ்ந்த அகமனச சிக்கலுக்கான தீர்வை தேடுவதில் மட்டுமே அவனுடைய ஒட்டு மொத்த சந்தேகமும் அடங்கியிருக்கின்றது. தன்னுடைய எல்லா பிரச்சினை களுக்கும் தன் மனைவியின் புகைப்படம் எப்படி இன்னொரு வனின் பண பர்சுக்குள் வந்தது என்பதைப் பற்றியே சிந்திக்கின்றான்.

 கர்ப்பவதியான மனைவியுடன் இதைப் பற்றி யெல்லாம் நேரடியாக கேட்டு சண்டைப் போடுவதோ அவனைப் பொருத்தவரை நினைத்துக் கூட பார்க்க முடியாத தொன்று. தன் குழப்பம் சூழ்ந்த அகமனசிக்கலுக்கான தீரு;வை தேடுவதில் மட்டுமே அவனுடைய ஒட்டுமொத்த சந்தேகமும் அடங்கியிருக்கின்றது. தன்னுடைய எல்லா பிரச்சிகளுக்கும் தன் மனைவியின் புகைப்படம்தான் மூலக்காரணமாக அமைந்தாலும் அவளுடன் அவன் நேரடியாக தன் பிரச்சினையை பகிர்ந்து கொள்ள முடியாத வாழ்வு சூழலில் அவன் சிக்கப்பட்டிருப்பதையும் மனித தனிமையையும் படம் உணர்த்தி செல்கின்றது.

இதற்காக ஒரு புகைப்படகாரனை தேடி ஒரு மலைப் பிரதேசத்திற்கு போகின்றான் – அங்கே சரியான பதில் கிடைக்காததனால் மீண்டும் திரும்புகின்றான். இப்போது மனைவியின் புகைப்படத்தைப் பற்றி எண்ண அலையினுள் தன்னைப் பற்றியும் சற்றே சிந்தித்து பார்க்க அவனுக்கும் அவனுடைய இறுக்கமான வாழ்வில் ஒரு அவகாசம் கிட்டுகின்றது. பிக்பாக்கெட் அடிக்கும் திருட்டுதனத்தை விட்டு விட்டு வேறு வேலை செய்யலாம் என்று நினைக்கின்றான், தெருவில் காற்றாடி விற்கும் ஒரு தனியனிடம் தன்னைப் பற்றி பேசுகின்றான், பேச்சின் தருணங்களிள் தனியனாக வாழும் அவனிடம் “நீ ஏன் திருமணம் முடிக்கவில்லை…?”  என்று கேட்கிறான் அதற்கு அவனோ “நீ ஏன் திருமணம் முடித்துக் கொண்டாய்?” என்று எதிர் கேள்வி எழுப்புகின்றான். அவனால் பதில் சொல்ல முடிவதில்லை, திருமணங்கள் பற்றிய கேள்விகளுடன் காற்றாடி விற்பனை செய்பவன் காற்று எந்தப் பக்கம் வீசுமோ அந்த பக்கம் தன்னுடைய காற்றாடி போல தன் வாழ்வு கட்டமைக்கப்பட்டிருப்பதாக சொல்லி செலகின்றான். கமல் நடக்கிறான் மன விகாரம் அவனை தடுமாற்றமும் பதற்றமும் அடைய வைக்கின்றது.

 இதற்கிடையில் முதியோர் இல்லத்தில் கிடக்கும் தாய் மரணித்து போகிறாள். அவனுடைய வாழ்வுக்குள் பல்வேறு மன குழப்பங்களை சூழ்கின்றது. மனைவியின் புகைப்படத்தை பற்றிய இறுதி பயணத்தை மேற்கொள்கிறான். மீண்டும் மலைபிரதேசத்திற்கு போகின்றான் வழியில் ஒரு சவ ஊர்வலம் போகின்றது. புகைப்படக்காரனின் உறவினர்களின் இறுதி ஊர்வலம் அது. வீடு செல்பவன் மனைவியிடம் மரண வீட்டுக்கு போய் வருவதாக கூறுகின்றான். அவள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு அவனால் புரிந்துகொள்ளும்படி பதில் கூற முடிவதில்லை.

 இறுதியாக ஒரு சிறிய நரகத்தின் ஸ்டூடியோ வாசலில் கண்ணாடியில் தன்மனைவியின் புகைப்படம் ஒட்டப்பட்டிருக் கின்றது. அவன் உள்ளே செல்கின்றான், தான் கிராமத்தி ற்கும், மலைபிரதேசத்திற்கும் தேடி சென்ற அதே மனிதன்தான் இவன் என்பதை நாம் புரிந்து கொள்கின்றோம். உள்ளே சென்று புகைப்படம் எடுப்பவன், அந்த மனிதனிடம் தன் மனைவிக்கும் உனக்கும் என்ன தொடர்பு என்று கேட்கின்றான், கேட்டப்படியே ஆவெசமாக அந்த மனிதனின் சட்டையை அழுத்திப்பிடிக்கின்றான். காட்சியில் சம்தம் மட்டும்  கேட்கின்றது. கமல் தெருவில் இயங்கி ஒரு வைன் நிலையத்துக்குள் பதற்றத்துடன் நுழைகின்றான், தன் கழுத்தில் இருக்கப்பட்டு கிடக்கும் “டையை” கழற்றி குப்பைத்தொட்டியில் வீசுகின்றான். காட்சியின் வேறுபகுதி ஆரம்பிக்கின்றது – மனைவியின் குழந்தையை து}க்கிக்குண்டு இருவரும் முன்பு சென்று வந்த அதே மலை கிராமத்து வீட்டு செல்கிறார்கள் கமல் இப்போது ஒரு கணம் நின்று தடுமாறுகின்றான், அவன் கண்களில் பெரும் குழப்பம் சூழ்கின்றது.

 மனைவியின் தாய் வெள்ளையுடையுடன் இருக்கிறாள், மகளை கண்ணீருடன் உள்ளே அழைத்து போகின்றாள் ஆனால் கமல் பின் வாங்கி நடக்கின்றான் – இப்போது பல்வேறு தருணங்களில்  இவனை தன் வீட்டில் வைத்து பார்த்திருக்கும் கொலையுண்ட புகைப்பட காரனின் சிறய மகள் கமலை இனம் காண்கிறாள். படத்தில் அந்த சிறுமி அவனை சந்தேகத்துடன் பார்க்கிறாள், அந்தப்பார்வை நம்மையும் பார்க்கின்றது. அந்த காட்சுயும் அப்படியே புகைப்படமாக திரையில் நிலைத்து நிற்கின்றது, இப்போது படம் முடிகின்றது.

 இது தான் பிக்பாக்கெட்டின் கதை…. இத்தனை கதைகளையும் 32 உரையாடல்களை அடக்கி காட்சியின் வழியாகவே கதை சொல்லப்பட்டிருக்கின்றது. திரைப்படம் 85 நிமிட நேரம் திரையில் ஓடுகின்றது.

 காமராவின் வழியாக கதையை சொல்லும் சினிமா விம்பங்களின் தனித்துவம் அதனு}டே சொல்ப்படும் விதத்தை பொறுத்து கூர்மை அடைகின்றது. இப்படத்தில் ஒரு செப்படி திருடனின் மனவிகாரங்களையும், அவனுக:குள் இருக்கும் செத்துவிடாத உணர்வின் தொடுதலையும், மனைவியின் புகைப்படம் எங்கோ திருடப்பட்ட பணப்பையில் கிடைத்ததன் பெரதிர்விலிருந்து மனப்பரப்பில் எழுந்து வரும் குழப்பமான பகுதிகளையும் அவனுக்குள் எழும் தடுமாற்றத்தையும், வாழ்வின் நிர்ப்பந்தத்தையும் தனிமையையும், குடும்ப உறவின் இடைவெளிகளின் பள்ளங்களையும் இயக்குனரின் பார்வையின் வழியாக சொல்லப்பட்டிருக்கின்றது.

 படத்தில் கமல் என்கிற கதாபாத்திரம் வெறுமனே நடந்தபடி இருப்பது அழுகையையும், சேர்வையும் தந்தாளும் கமலின் உளிவியல் அளவை காட்ட காட்சி சொல்லப் பட்டிருந்தாலும், பல்வேறு காட்சிகள் பார்வையாளனுக்குள் சென்று சேராமல் போனது இயக்குனரின் போதமையையே காட்டுகின்றது.

 (இந்தப்படத்தில் பிக்பாக்கெட் அடிக்கும் ஒருவனின் மன அலைச்சலை பற்றி பேரினாலும் இலங்கை இன வெறி வரலாற்றில் சிங்க பேரினவாதிகள் தமிழ் மக்களில் சொத்தை, சூறையாடி கொண்டு செலுத்த நிலை வன்முறைகளையும், தமிழ் மக்களின் பொருளாதார தந்திரங்கள் பிக்பாக்கெட் அடித்த அரச வன்முறையாளர்களினும், இனவெளி கொண்ட காடையர்களிலும் எத்தனை பேர் இன்னும் பிக்பாக்கெட் அடிக்கிறார்கள் என்று கூறிடும் படத்தில் செய்திகள் இல்லததும், தமிழர் வாழ்வு இலங்கை சூழலில் சிங்கள சினிமாவில் மூடி மறைக்கப்பட்டு வெளிவருவது குறித்தது நான் பல தடவை யோசிப்பதுண்டு, சிங்கள இயக்குனர்கள் பலர் தமிழர்களின் இருப்பை பற்றி துணை கதாடாத்திமாக கதை சித்திரிக்க முடியாத அளவுக்கு பார்வை அளவிடும் உளவியல் ரீதியாகவும் பின் தங்கி போயிருப்பதோடு அக்கறையற்ற சக உலகின் வாழ்வு பற்றிய பேரினவாத  எண்ணத்தின் பொது மனத்தின் சாயலுடன் சிங்கள தேசத்தினர் விசேட பயணக்கிறார்கள், ஆனால் பயணங்களில், அலுவலகங்களில், ஆஸ்பத்திரியில், மற்றும் சிறை கூடங்களில் எல்லா சிங்கள மக்களுடனும் தமிழ் மக்களின் கதாபாத்திரங்கள் இணைந்தே இருப்பதை இவர்களின் பார்வையில் ஏன் தென்படுவதில்லை, சிங்கள சினிமாவின் விகளவிலான மதிப்பு பெற்றிருக்கும் இந் வேலையில் சிங்கள சினிம பேசும் கருத்தியல்களின் முன் நாம் கவனத்திட அனுக வேண்டியர்களாக இருக்கின்றோம் 27.09.2005)

 நான் மாயாஜாலமான முறையில் திரைப்படம் எடுக்கவிரும்புவதில்லை எனக்கு என்னத்தோன்றுகின்றதோ அதையே எடுக்க விரும்புகிறேன் என்று கூறும் இயக்குனரின் வாக்கு மூலம் இந்தப்படத்தை பொறுத்தவரையும் நிஜமாகவே செயல்பட்டிருக்கின்றது. திரைப்படம் தான் எடுத்துக் கொண்ட கதை அமைப்பிலிருந்து சற்று கூட பின்வாங்கி விளகி சென்றுவிடாமல் எந்த விதமான சமரசமற்று திரைக்கதையை புதிய மொழியுடன் நகர்ந்திருப்பது வரவேற்க தகுந்த விசயம், சமகால சிங்கள சினிமா உலகில் “ஸெஸ்பியன்” என்ற போர்வையில் பாலியல் படங்களை எடுத்து தள்ளிக் கொண்டிருக்கும் சூழலிலிருந்து தனக்கேயான தனித்துவத்துடன் இது போன்ற சமூக வாழ்வின் மனித வாழ்வு பற்றி ஆரோக்கியமாக சினிமா எடுப்பது என்பது நெருக்கடி நிறைந்த காலச்சூழலில் நாம் சிக்கியிருக்கின்றோம். இது போன்ற சமூக அக்கறையுடன் திரைப்படம் எடுக்கும் கலைஞர்களின் பாதையை வேதனையையும், வலியும் நிறைந்ததுதான் “வேதனையும், வலியும் எங்களை விடுதலை போராட்டத்தை முடித்துவிடுவதில்லை என்று கூறிய தலைவர்களின் வாக்கு மூலத்தைப் போல இனியும் எல்லைகள் தீர்ந்து விடுவதில்லை என்பதையே இது போன்ற சினிமாக்கள் உணர்த்தி செல்கின்றது.

 திரைப்படம் பிக்பாக்கெட் அடிப்பவனின் வாழ்வைப் பற்றிய விவரணத்தை தொடர்ந்தாலும், பிக்பாக்கெட் அடிப்பவனின் கவனம் என்பது மரண தருணத்தை அடக்கிய போராட்டம் தான். ஆனாலும் “கவனம்” என்பது அவனுக்கு வேறொருவனுடைய பணத்தை அபகரிக்க குவிக்கப்படு வதற்காகவே சேமிக்கப்படுகின்றது. ஆனாலும் தன்கான சுய வாழ்விலும் அவனுடைய கவனம் தொடர்வதை திரைப்படம் சொல்லி சொல்கின்றது. எந்தவொரு சராசரி மனிதனும் தன் மனைவியைப்பற்றிய சந்தேகத்தை வன்முறை மூலமாகவே தீர்த்துக்கொள்வான். சமூகத்தில் தினப்படி வாழ்வில் பல்வேறு குடும்ப வன்முறைகளுக்கு இது போன்ற சந்தேகங்களை மூலக் காரணமாக இருப்பது தினசரி செய்திகளே சாட்சி. ஆனால் இதில் வரும் கதாபாத்திரம் தன் மனைவியை பற்றிய புகைப்படம் கிடைத்தப்பின் ஏற்படும் மனக்குழப்பத்தில் கோபம் கொள்ளாமல் நிதானத்துடனே சிந்தித்து செயல்படும் “கவனம்” அவனை பொருத்தவரையில் அது திருடப்படுவதற்காக குவிக்கப்படும் கவனமும் நிதானமும் என்ற ஒழுங்கற்ற நியதிகளிலிருந்து உருவெடுத்த பழக்கம், தன்னகான பிரச்சினைகளிலும் அடந்து படர்ந்து செல்வதை காட்சியினுள் இருக்கின்றது.

 “பிக்பாக்கெட்” திரைப்படம் ரோபெர்ப் ரெஸ்ஸோனின் இதே தலைப்புடனான பிரெஞ்சு திரைப்படத்தை நினைவு படுத்தினாலும் ப்ரெஸ்ஸோன் சினிமாவில் வரும் ஆழமான காட்சிகளும் கவித்துவமும் இப்படத்தில் இல்லாது போய்விட்டது.

 காட்சி கலையின் வழியாகவே கதையை சொன்னாலும் அது அதனுடைய பலகீனமாக முடிந்துவிடுகின்றது. இது போன்ற காட்சி மற்றுமே கவனத்திற்கு கொண்ட விசுவல் பட இயக்குனர்களின் படங்களுக்கும் பொருந்தும்.

 திரைப்படத்தை ப்ரெஸ்ஸோன் “அகச்சலனம்” என்று சொன்னான் திரைமொழி காட்சி மட்டுமே கொண்ட காட்சி சித்திரம் நல்ல சினிமாகவாக முடிவதில்லை, மனித வாழ்வை அக்கறையுடனும், ஆழமாகவும் பேசத் தெரிந்த சினிமாக்கள் மட்டுமே நல்ல சினிமாவாக முடியும்.

 நம் சூழலில் நந்தா, ஆளவந்தான் போன்ற திரைப்படங்களில் காட்சி புரிதல் இருந்தாலும், அவைகளை நல்ல சினிமாவாக நாம் அங்கீகரிக்க முடியாது. அவைகள் நாசக்கார வன்முறை சினிமாக்கள் தான், காட்சிய10டகத்தின் நீட்சி என்பது அகச்சலனத்தை பற்றிய விரிவாக்கமாகத்தான் இருக்க வேண்டும். ஒரு கதையினுள், கதையை மட்டுமே காட்சி புரிதலுடன் சொல்லி விடுவதென்பது எவ்விதமான அர்த்தத்திற்கும் இட்டு செல்வதில்லை, அது கலைஞனின் பணியும் அல்ல, திரைக்கதை என்பது மனித வாழ்வின் ஆழமான பக்கங்களைப் பற்றிய ஆவணமாக எழுதப்படாத வரை எந்த ஒரு காட்சியும் மிகச் சரியான சினிமாவாக ஆகி விடுவது இல்லை.

 சினிமா என்பது வெறும் காட்சி சட்டகம் மட்டுமல்ல, எந்த ஒரு சினிமாவும் பற்றி, மனித வாழ்வு பற்றி பேசாத போது அது வெறும் சக்கைதான், சரி! இச்சினிமாவை இனி நாம் என்ன மாதிரியான மனநிலையுடன் வைத்துப் பார்ப்பது….?

Advertisements

மனித சிதைவுகள்


this is my moon

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

உள்நாட்டுப் போரின் வன் அழுத்தமும், வறுமை காரணிகளால் பேரினவாத இராணுவ அரசு மற்றும் பௌத்த மத அதிகார வன்முறைகளினால் வாழ்வின் அழகிய கனவுகளை எல்லாம் இழந்து மனச்சிதைவுற்ற இன்றைய ஈழத்து மனிதர்களின் அவலச் சூழலை சித்தரிக்கும் சினிமா வுhளை ளை அல அழழn

 கேரள மாநில தலைநகரமான திருவனந்தபுரத்தில் ஏப்ரல் மாத இறுதியில் நடந்த 6வது சர்வதேச திரைப்பட விழாவில் போட்டி பிரிவில் கலந்துகொண்ட இச்சிங்கள சினிமா, பல்வேறு உலக நாடுகளிலிருந்து கலந்து கொண்ட படங்களிலிருந்து என்னை வெகுவாகப் பாதித்த படம் இது.

 “மனித நேயம்” என்ற அடிப்படையில் இயங்கும் இத்திரைப்பட விழாவில் இச்சிங்கள விருது பெறும் என்றே நம்பியிருந்தேன். இறுதியில் மொராக்கோ நாட்டுப்படம் “அலி சூவா” என்ற வீதி வாழ் சிறுவர்களின்உலகம் பற்றிய திரைப்படத்திற்கு விருது வழங்கப்பட்டது. என்னை ஏதோ செய்தது.   சிங்கள பேரினவாத அரசும் அதன் நீட்சியாய் பௌத்தமத நிறுவனமும் அது கொண்டிருக்கும் போலியான ஒழுக்கக் கோட்பாடுகளும், மனித ஆன்மீக வாழ்வை சிதைத்து, வாழ்வின் அத்தனை அம்சங்களையும் சுரண்டிய பின்னும் தொடரும் அவல வாழ்வின் மிகுதி கதைi தீர்க்கமாகப் பேசும் சினிமா வுhளை ளை அல அழழn.

 போர்ச் சூழலில் உயிரை காப்பதற்காக சிங்கள இராணுவ சிப்பாயிடம் பலவந்தமற்று தன் உடலை இழக்கும் ஒரு தமிழ்ப்பெண், செல்லும் திசை தெரியாமல் அந்த சிங்கள சிப்பாயின் குக்கிராமத்திற்கே அவன் பின்னாலேயே சொல்கிறாள். அந்த சிதிலமான கிராமத்திக் நிலையோ வேறு மாதிரியானது.

 இராணுவ இளைஞனுக்கு ஒரு காதலி, தமிழ்ப் பெண்ணின் வருகையினால் வீரனின் காதலியின் மனப்பரப்பில் ஏற்படும் தடுமாற்றம். தன் வாழ்வு பறிபோய் விடுமோ என்கிற எண்ணத்தினால் தொடரும் வாழ்வின் நிகழ்வுகள். இராணுவத்தில் தொடர்ந்து இருக்க முடியாமல் கிரமத்திற்குத் தப்பி வந்தவனைத் தேடி வரும் இராணுவ அதிகாரிகளிடம் காட்டிக் கொடுக்கிறாள்.

 சிங்கள சிப்பாயின் வறுமையான குடும்ப சூழல் இறுகிய மனநிலையில் ஸ்தப்பித்துப் போயிருக்கும் உறவுகளின் கதாபாத்திரங்கள், விரக்தியின் வடிசல்களாய் அனபற்ற வாழ்வின் நிலை. கிராமபுத்த விகாரையில் இருக்கும் சிங்கள பௌத்த பிக்குவின் பௌத்த மத நிறுவனம் சார்ந்த வாழ்வின் கட்டுப்பாடுகள். அறியாமை நிறைந்த அப்பாவி சிங்கள வர்களின் வாழ்வில் சிங்கள பேரினவாத அரசுகளும், அரசியலில் அதிகாரம் செலுத்தும் பௌத்தமத நிறுவனத்தின் உள்ளீடுக்களில்மறைந்திருக்கும் வன்முறை. அது விதிக்கும் கட்டுப்பாடுகளும், ஒழுங்கு விதிகளும் வாழ்வில் எவ்விதமான ஆன்மீக தேடலையும் தருவதில்லை என்பதை விரக்தியுற்ற வாழ்வின் ஸ்தம்பித்துப் போயிருக்கும் உறவுகளின் கதாபாத்திரங்கள் சொல்கின்றது.

 இராணுவ வீரனின் சகோதரியை சுற்றிச் சுற்றி வரும் இரு இளைஞர்களின் வாழ்வு. ஒழுக்க விதிகளுக்குள் காதலை காமத்தை வைக்க முடியாது போவதை வாழ்வின் போக்கு உணர்த்துகின்றது. வறுமையும் பொருளாதார பாதுகாப்பும் தனக்கான காதலை, நேசத்தை, அன்பை, உணர்வை சமூக வாழ்வின் மேல், போலியாக வாழ வேண்டிய சமூக நிர்ப்பந்தங்களை அவல சூழலை பெண் பாத்திரங்கள் வழியாக சொல்லப்படுகின்றது.

வேலை வாய்ப்பு ஏதுமற்ற கிராம வாழ்வில் சூதாட்ட கிளப் நடத்தும் ராணுவ சிப்பாயின் மூத்த சகோதரன். அதிலும் வருமானமற்று கிராமத்தின் ஒரு வயதானவனை ஏமாற்றி அவனுடைய பணத்தைக் கையாள்வதும்… அடக்க முடியாத காமத்தின் அவஸ்த்தையை தமிழ்ப் பெண்ணின் மேல் பழி தீர்த்துக் கொள்வதும், இராணுவப் படையில் உயிரிழந்தவனின் விதவைப் பெண்ணிடம் தன்னை திருமணம் செய்து கொள்ளும்படி கேட்டு, அவளோ அதை நிராகரித்துவிட இவனோ வாழ்வில் விரக்தியுற்று பௌத்த பிக்குவாக மாறிவிடுவதன் வழியாக, பௌத்த மதத்தின் மேலும், ஆன்மீக தேடல் ஏதுமற்று பிக்குகளின் வாழ்வு வழிமுறைகள் மேலும் இயக்குனர் அசோக அந்தகம கேள்வி எழுப்பயிருப்பது, இன்றைய இலங்கை திரைமறைவு அரசியலில் அதிகாரம் செலுத்தும் பௌத்த மத நிறுவனங்களுக்கு கோபத்தைக் கிளரி விடக்கூடும்.

 வறுமை நிறைந்த சிங்கள மக்களின் வாழ்வில் இராணுவ “ஆள்நிறைக்கும்” வேலை வாய்ப்பினால் வருமானம் வருவதோடு, கணவன் உயிரிழந்தாலும் ஊதிய பணமும் உயிழப்புக்கான பணமும் வரும் என்கிற சுரண்டல் நிறைந்த வாழ்வின் கணங்களையும், விதவை பெணகளின் தனிமை வாழ்வின் காமம் என்று நீளும் இன்றைய சிதைந்து போன சிங்களவர்களின் வாழ்வை பேசினாலும் தமிழ்ப்பெண் பாத்திரம் வழியாக ஈழத் தமிழர்களின் உள் சுமைகளை, போர் ஏற்படுத்தியிருக்கும் மன விகாரங்களை எவ்விதமான கட்டுப்பாடுகளுமற்ற கலை மனச் செழுமையுடன் முன் வைக்கின்றது இச்சினிமா.

 அனைத்து பார்வையாளர்களையும் உலுக்கிய இச்சிங்கள சினிமாவில் பிரமாண்டமான ஹாலிவுட் மயக்கும் தொழில்நுட்ப மாயைகளோ, கம்ப்ய10ட்டர் கிராபிக்ஸ் ஏதுமற்று ஒரு புகைப்படத்திற்கான தொழில் நுணுக்கத்தை மட்டுமே நம்பி சினிமாவிற்கான சாத்தியத்தை எட்டியிருக்கின்றது.

 சராசரி சினிமாவில் கையாளப்படும் ஆனை ளூழவஇ டுழபெ ளூழவஇ ஊடழள நரி” இவைகளை மட்டுமே கொண்ட இச்சினிமாவில் ஊயஅயசய நகர்வு ணுழழஅஇ Pயniபெஇ டில்ட் அப், டில்ட் டவுண் என்று ஏதுவுமற்ற திரைப்பட வடிவத்தைத் தாண்டி ஒரு புதிய சினிமாவாக உருவெடுத்திருப்பது பார்வையாளர்களை வியப்பில் ஆழ்த்தியது.

 நல்ல சினிமாவிற்கான அத்தனை உன்னதங்களும் கொண்ட இப்படத்தில் இன்றைய ஈழத்துப் போர்ச் சூழலின் சிக்குண்ட மனித வாழ்வின் துயரத்தை எவ்விதமான இன பாகுபாடுமற்று சார்பற்றும் மிகவும் அக்கறையுடனும், ஆழமாகவும் பேசியிருப்பது சிங்கள சினிமா கலைஞர்களின் அக்கறையை உணர்த்துகிறது. நல்ல சினிமாவைத் தேடும் பார்வையாளர்களுக்கு வுhளை ளை அல அழழn அதிர்வைத் தரும்.

நன்றி: புதிய தடம்

அறையின் தனிமை–குறும்படம் பற்றிய சில குறிப்புகள்


 

 

வாழ்ககைக்கும் கனவுக்கும் இடையில் செயல்படுகின்றது கலை
-மிசெல்க்ளெபி-

  

“சினமாவை நீங்கள் சினமாப் பள்ளிகள், கல்லு}ரிகளுக்குச் சென்று கற்கத் தேவையில்லை ஒரு நல்ல கலைஞன் சினமாவை கல்லு}ரிகளில் கற்றுக்கொள்ளவும் முடியாது இன்றும் பொருளாதார ரீதியில் பிற்பட்ட நாடுகளிலிருக்கும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் சினமாவை வேறெங்கும் சென்று கற்றுக்கொள்ளவது அவ்வளவு சுலபமில்லை. நீங்கள் இருக்கும் இடத்திலேயே சினமாவை உருவாக்க முயலுங்கள். நண்பர்களோடு கைகோர்த்துக் கொள்ளுங்கள். தோள் போட்டுக்கொள்ளுங்கள். உனது பாட்டி மற்றவர்களின் தாய் மற்றொருவரின் மகன், இன்னொருவரின் மாமா இவர்கள் தான் பாத்திரங்கள். இவர்களின் வாழ்வைத் தேடிப்போங்கள் இவர்கள் வாழ்வில் காதல் இருக்கின்றது, துக்கம் இருக்கிறது, கோபம் இருக்கிறது, அடிமைத்தனம் இருக்கின்றது, எதிர்ப்புணர்வு, சாவு, இசை நடனம், பாடல், பறவைகள், மரம், செடி, கொடி, பிராணிகள், இயற்கை எல்லாம் இருக்கின்றன. வாழ்ந்ததை வாழ்விருந்த கனவை சொல்லுங்கள். சினமா ஒரு கருவி, ஒரு சாதனம், ஒரு ஆயுதம் உங்கள் சிந்தனையின் நீட்சி. உங்கள் செயலின் நீட்சி. நீங்கள் நினைப்பதை தோழர்களோடு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். சினமா அப்போது தோன்றும்.”

என்று ஆப்பிரிக்க திரை கலைஞன் ஹெய்லே  கொPமா கூறியதற்க்கு இணங்க எனக்குள் ஏதாவது செய்து பார்க்கவேண்டும் என்கின்ற மனநிலை துடித்தப்படியே இருந்தது. தமிழ் வியாபார திரைப்பட வெளிகளில் உதவி இயக்குனராக வேலை செய்த முன் அனுபவம், பயிற்சிகள் இந்த பாடத்தை எடுக்கும் போது கை கொடுக்கவில்லை, ஏனென்றால் இப்படத்தின் தன்மையுடன் அதன் திரைப்பட உணர்வும் வேறு வேறானவை. பொதுவாக தமிழ் சினமாவை பார்த்து பார்த்து சினமா குறித்த ஒரு பொது புத்தியுடன் இருக்கும் பார்வையாளனுக்கு இந்த குறுந்திரைப்படம் வெறும் மன அயர்வையும் சோர்வையும் தான் கொடுக்கும். இந்த படத்தை உருவாக்கியமைக்கு வேறு எந்த காரணமுமில்லை என் தனிப்பட்ட ஈகோவை தவிர வேறு முக்கியமான காரணம் ஏதுமில்லை.

தமிழ் சினமா என் மண்டைக்குள் தன் வசீகரங்களை தடவியிருந்த காலம் அது, என் சென்னை வரவும் சினமாவோடு தொடர்பு கொண்டதுதான். பின்னர் வந்த காலத்தின் பக்கங்களில் சினமா குறித்த பார்வை மாற்றமடைந்தபோது தமிழ் சினமா பிம்பங்கள் உடைந்து வடிந்து போனது. சினமாவுடனான உறவு கூட எழுத்தின் வழியே வளர்ந்தது. இலங்கை தொலைக்காட்சியில் நான் பார்த்திருந்த சில நல்ல சினமாவும், சினமா ரசனை குறித்து படித்த புத்தகங்களும் என்னுள் கவிதை, சிறுகதைகள் என்று வளர்ந்து அதன் தொடர்;ச்சியாக இலங்கை வெகுசன இதழ்களிலும் சிற்றிதழ்களிலும் நிறைய வார்த்தை விளையாட்டு கவிதைகளை எழுதினேன். பின்னர் அவைகளை தொகுக்கலாம் என்ற நோக்கத்துடன் – விபரிதமாக புத்தகம் போடும் நோக்கமாக அது போயிருந்தது பின் ஒரு நாள் வாழ்வின் அந்தரங்மான அறைகளில் வசித்த என் கவிதைகளின் மேல் குற்றவுணர்வும் மன அழுக்கும் தடவப்பட்டு கிழித்து எரியப்பட்ட போது நான் மிகவும் அக நெருக்கடியுடன் தனிமையில் உழன்றபடி இருந்தேன்.

புதியதோர் நகரத்தில் வாழ நேர்ந்த மன அழுத்தமும், கவிதை எழுதுவதன் மேல், வாசிப்பதன் மேல், வாழ்வின் மேல், கலைகளின் மேல் எவ்விதமான பிடிப்புமற்று மனவிரக்தியில்; இருந்தபோது கவிதையும், சினமாவும் எனக்குள் இப்போது என் இருப்பை அர்த்தபடுத்துவதாக முனைந்தது. புதிய மொழியுடனும் உயிர்பின் ஜன்னல் கதவுகளையும் திறந்துக்கொண்டு இப்போது என் ஒற்றை அறையில் ஒளியுடன்; புகுந்தது. நண்பன் ஹவியுடனான உரையாடலின் மூலமாக எனக்குள் இந்த அந்தரங்க கோடு விலகி போன பின் நான் மீண்டும் கவிதைகளையும், எழுத்தையும் உயிர்புடன் படிக்க தொடங்கினேன். படிப்பதை விட நண்பர்களின் விடாத உரையாடலின் வழி எனக்குள் வளர்ந்த உணர்வு அலாதியானது. அதை எழுதி கரைப்பதை விட பேச்சு  வளர்ப்பதே தேவையாக கருதுகிறேன். இடையில் என் அறைகளில் சூழ்ந்த ஆன்மீக இருட்டில் மன கசப்புடனும் முரண்பாடுகளுடனும், வறுமையின் வலியுடனும் சென்னையின் தனிமை எனக்குள் இருந்த நிற குடுவையை பல முறை உடைத்தப்படி இருந்தது.

ஒவ்வொரு வருடமும் கேரள சர்வதேச திரைப்பட விழாக் களுக்கு போய் வரும்போதெல்லாம் மனதில் திரைப்படம் குறித்த எண்ணங்கள் ஓடிக்கொணடிருக்கும். ஆனால் சென்னை வாழ்வின் பொருளாதர சூழலில் ஒரு ஒளி நாடாவை வாங்குவதற்கு கூட அருகதையற்று இருந்தது அதுவும் தமிழ் சினமாவில் உதவி இயக்குனராக பணி புரிபவனின் சாபத்தை என்னவென்று எழுதுவது. பசியும். பஞ்சமும் ஒரு சோற்று பருக்கைக்காக வாழ்வை வருத்தும் தமிழ் சினமா சூழலின் உள் இருப்பில் உதவி இயக்குனர்களை வருத்தும் காரணிகள் தமிழ் சினமாவை வியாபார சூத்திரத்திலிருந்து தப்பிக்க விடாமல் திட்டமிடப்படும் போலியான வறுமை சூழல் தான் அது. வறுமையை கஷ்டத்தை பெரிய திரைப்பட இயக்குனராக உயர்ந்த பின்பு (பாலா, பாரதிராஜா) பெருமைபடவும்,வியப்புடனும் விகடனில் குமுதத்தில் தொடர் எழுதி பொதுசன மனதில் இரக்க உணர்வை வாங்கும் தமிழ் சினமாவின் அரசியல் நடவடிக்கையில் ஒரு பகுதியாகவே இதை பார்க்க வேண்டும். தமிழ் சினமா நிர்ப்பந்திக்கும். இந்த “சினமாபாடுகளை” வெறும் திரைப்பட இயக்குனர் ஆர்வத்தின் வெற்றிக்கான போராட்டமாக மட்டும் பார்த்துவிடக்கூடாது. அது தமிழ் சினமாவின் தந்திரங்களில் ஒன்று. இப்படியான கடினமான வழிமுறைகளை நிர்ப்பந்திக்கும் இந்த வியாபார உலகத்தின் நலன்களை எந்தவொரு படைப்பாளியும் கெடுத்து விடக்கூடாது என்பதற்கான உத்திதான் இது. இந்த கடினமான சினமாபாடுகளின் வழியாக சினமாப்பற்றி நினைவில் வாய்ப்பு தேடும் ஒரு புதியவனின் மனதில் படைப்புணர்வு அவனை அறியாமலேயே சிதறடிக்கப்படுவதோடு சினமாவின் மூலமாக பொருளாதார தேவைகளை தன் சுயநல தேவைகளுக்காக  நிறைவேற்றுவதற்கான மனநிலையை அவனுள் இவ்வுலகம் ஏற்படுத்துவதோடு, தன் வியாபாரம் சுதந்திரங்களுக்கேற்ற “கதை பிடிக்கும்” மன நிலைமையோடு அவனை தன் அதிகார மையத்துக்கேற்ப தயாரித்து விடுகின்றது, தமிழ் சினமாவின் வியாபார உலகம். இது இன்றுவரையும் மாறாது நடைபெறும் தமிழ் சினமாவின் மிகமோசமான நடைமுறையாகும். ஒவ்வொரு திரைப்பட கலைஞனும் சினமா பற்றிய புதிய மனதுடன் வருவான். ஆனால் சென்னை என்ற கோடம்பாக்கம் அவனுள் புதிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதோடு அவனை வேறொன்றாக மாற்றுவதற்கான சூழலை நிர்ப்பந்திக்கும். அத்தோடு அவனுடைய ஆன்மாவை அங்கேயே தொலைத்துவிட்டு தேடி திரிவான்.

இப்படியான மனநிலைகளிலிருந்து என் சுயத்தை காப்பாற்றி யது இந்த உலக சினமாதான். உலக சினமா என்னும் கண்ணாடி வழியாக சுயத்தை காப்பாற்றிக்கொள்வதோடு, தமிழ் சினமா பற்றிய மாயவலை பின்னலின் சு10ட்சமத்தையும் கடந்து போகவும், படைப்புணர்வுடன் தன்னிச்சையாக செயல்படவும் உந்துதலை ஏற்படுத்தி கொடுத்தது இவ்வுலக சினமா. சினமாவை பார்ப்பதோடு நின்று விடாமல் அதைப் பற்றி உரையாடலுடன் நம் சு10ழலில் ஏதேனும் செய்து பார்க்கலாம் என்கின்ற உந்துதல் அடிக்கடி ஏற்பட்ட படி இருந்தது. அப்போது இருந்த சு10ழ்நிலைகளில் பல்வேறு சிறுகதைகள் , நாவல்களை படமாக்கலாம் என்று நினைத்து பேசுவோம். ஆனால் பொருளாதார கட்டமைப்பு அவற்றை யெல்லாம் தவிடு பொடியாக்கி விடும். ஆனாலும் உள்ளே இருந்த சினமா வேட்கை எப்படியாவது ஏதேனும் செய்ய வேண்டும் என்கிற தோற்றத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டேயிருந்தது.    

“குறைந்தபட்சம் ஒரு பொய்யாவது சொல்லிகொண்டிரு” என்ற விவேகானந்தரின் வாக்குறுதியை போல் ஆனாலும் முயல்வோம் என்று நினைத்து இருக்கின்ற சூழலையும் கிடைத்த சாத்தியங்களையும் பயன்படுத்தி ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று எண்ணினேன்.

அப்போது தான் திரைப்பட விழாவில் என்னை மிகவும் பாதித்த பிரெஞ்சு பெண் திரைப்பட மேதை chantral akerman இன்

 திரைப்படங்களை பார்ப்பதற்கான வாய்ப்பு ஏற்பட்டது அவரின் திரைப்படம் எளிமையான படைப் பாக்கத்தின் தன்மையுடன் இருந்ததோடு, திரைப்படத்தை எப்படி எளிமையாக எடுக்கலாம் என்பதை பற்றிய பார்வையை எனக்குள் ஏற்படுத்தியது. அவரின் முதல் 13 நிமிட படத்திற்கு எப்படியாக பணி புரிந்தார் என்பதை பற்றிய விபரம் கண்டு நான் அதிர்ந்தேன்.

அதன் மூலமாக நண்பர் ஒருவரிடம் இருந்த ர்யுNனுஊயுஆ உல்லாச பயண கேமராவை இரவல் வாங்கி உறவினர் வீட்டிற்கு விருந்தினராக சென்று அங்கேயே இப்படத்தை தயாரித்தேன். இப்படத்திற்கான ஒளி நாடாவை வேறு ஒரு நண்பனின் மூலமாக இரவல் வாங்கி எனக்கென்று சொந்த வாழ்வின் அனுபவ பகுதியை உண்மை வாழ்வின் பகுதியை இருப்பது போலவே படம் பிடித்தேன். ஒளிப்பதிவு கருவியும் நானும் மிகவும் அந்தரங்கமான வகையில் படமாக்கலை பதிவு செய்தோம். படம் பிடிக்கப்பட்ட சூழலில் கூட தனிமையின் உணர்வை அடைந்தேன். மூன்று தினங்கள் தான் படப்பிடிப்பு நடந்தது ஆனால் 2;0 நாட்கள் வரை அந்த 3 நாட்களுக்காக காத்திருக்க வேண்டி இருந்தது. படப்பிடிப்பை முடித்து கொண்டு சென்னையில் எனது நண்பன் திண்டுக்கல் சரவணனின் பழைய கணினியின் மூலமாக படத்தொகுப்பை (நுனுஐவுஐNபு) செய்து முடித்தோம். படத்தொகுப்புக்காக ஊனு க்கு படம் பிடிக்கப்பட்ட 3 மணி நேர காட்சிகளை மாற்றிக்கொண்டு படத்தொகுப்பு செய்ததனால் படத்தின் ஒளிப்பதிவு தரம் கொஞ்சம் தன்மையை இழந்தது இங்கேயும் பொருளாதரம் முன்நின்ற போதும் ஒரு வகையான மரபை மீறிய வகையில் எல்லா வேலைகளையும் எளிமையாக தன்னிச்சையாக செய்து முடித்தேன்.

இக்குறும்படத்தை குறித்து எழுவதற்கு நிறைய அனுபவங்கள் உண்டு. ஆனால் இங்கே இப்படம் தன்னிச்சையான புரிதலிலிருந்தே உருவானது. படத்திற்கான தயாரிப்பு நிறுவனமோ நிதியை தேடி அலைந்த பாடுகளோ எதுவும் இல்லை இப்படத்தை உருவாக்க என்னுடைய தனிப்பட்ட மன வேட்கையும், எனக்கு முன்பு நிலவிய பொருளாதார சூழ்நிலையுமே மூலக்காரணம்.

 நல்ல சினமாவை உருவாக்க பொருளாதார கட்டமைப்புகள் தேவையில்லை, ஏனென்றால் நல்ல சினமா அனுபவம் என்பது படைப்பாளியின் ஆன்மாவில் இருக்கிறது இந்த திரைப்படத்தை நல்ல சினமா என்று வாதிட வரவில்லை, என்னளவில் இந்தப்படத்தை எனக்கு எடுப்பதற்கான உந்துதல் கொடுத்த சூழலையும், திரைப்படத்தை எளிமையாக எடுக்க நினைப்பவர்களுக்கு ஒரு நம்பிக்கையை கொடுக்க வேண்டும் என்பது மட்டுமே எனது நோக்கம். ஏனென்றால் திரைப்படம் பெரிய பொருளாதார கட்டமைப்புடன் மட்டும் தான் அணுகப் படுகின்றது, ஆனால் பொருளாதாரத்தை விடவும் திரைப்படத்தின் உள்ளடக்கம் அதன் படைப்புணர்வு, திரைக் கதை செயல்பாடு, வடிவம், அது முன் வைக்கும் கருத்தியல் தளமே முக்கியமானது. ஆனால் திரைப்படம் எடுக்க  நினைப்பவர்கள் முதலில் கதையின் ஆன்மாவை பற்றிய தெளிவுக்கு பின்பு திரைப்பட முயற்சியில் இறங்குங்கள். இலங்கையில் சினமா பெருமளவிலான திரைப்படங்கள் தென்னிந்திய வியாபார சூத்திரத்தின் தாக்கத்துடன் வெளிவருகின்றது. இதை மீறி நமக்கானதொரு தனித்துவம் வாய்ந்த திரைப்பட மொழியுடன் நாம் நம்முடைய புகலிட, ஈழத்தமிழ், மலையக சினமா முயற்சிகளில் கவனத்துடன் அணுக வேண்டும் அப்போதுதான் நம்மிலிருந்து சுயமான சினமா மொழி ஒன்று புலப்பட தொடங்கும்.

பொதுவாக திரைப்படம் பற்றிய பொது புத்தி கொண்டவர்களுக்கு “அறையின் தனிமை” எதுவுமே இல்லாதது போல் இருக்கலாம், அவர்களின் காலத்தை, மனத்தை அது தொந்தரவு செய்யலாம், அல்லது பொறுப்புடன் திரைப்பட அரங்கினை விட்டு வெளியேறி செல்லலாம். அது அப்படிதான் நிகழும், தீவிர பார்வையாளனுக்கு இப்படம் அதன் உள்ளர்ந்த முகத்தை வெளிகாட்டும்.

 இப்படம் எடுக்கப்பட்டதன் நோக்கம் காலம், மற்றும் தனிமையை நினைவுபடுத்துவதற்கே, காலத்தையும், தனிமையையும் ஏன் நினைவுபடுத்த வேண்டும்? மன அயர்வை பற்றிய நினைவுகளை மனிதன் நினைத்து பார்க்க தயங்குகிறான் சோர்வு, விரக்தி, அயர்வு, இவைகள் மனிதனுக்கு பயத்தை தருகின்ற விடயங்கள் அதுவும் காலமும் தனிமையும் மனிதனை அசைத்து போட்டுவிடும், யாரும் சோர்வை அயர்வை விரும்புவதில்லை. ஏனென்றால் அது மனிதனின் நினைவுகளை காயப்படுத்திகின்றது. சந்தோசத்தை தடுமாற செய்கின்றது. இப்படியான பல்வேறு மனவுணர்வுகளை இப்படம் அதன் 20 – நிமிட காலத்துக்குள் ஒரு நாள் ஒரு மனிதன் தனிமையில் கழித்த காலங்களை துயரத்துடன் நினைவுபடுத்தி விடுவதனால் தான் அப்படத்தை பற்றிய சொல்லப்படாத சினமா என்ற குறும்பட தொகுப்பும் நு}லில் குருசாமி மயில்வாகனன் பல்வேறு கேள்விகளை அடுக்குகிறார்.
 ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரையில் ஒரு அக உணர்வு சார்ந்து எழுதப்படும் நவீன கவிதை எழுதுவது போல்தான் இப்படத்தை உருவாக்கினேன்;. இது எனது சொந்த மனநிலையில் இருந்தும் தனிமை மற்றும் காலம் குறித்து பிரக்ஞையின் ஊடாக செய்யப்பட்ட சுய மருத்துவ குறிப்புகள் தான் இப்படம். தனிமை பாலியல் பற்றிய சமூகம் தரும் தீட்டுபட்ட மனோவியலின் வடிவமும் மனிதன் தனிமையில் இருந்தாலும் அவனிடம் பாலியல் பற்றிய குற்ற உணர்வும், அது ஏற்படுத்தும் அந்தரங்க புதை மன கருத்தியல்களும் ஒருவனின் தனிமையை அது ஏற்படுத்தும். சமுக வலை பின்னலையும், பாலுணர்வு பற்றிய குற்றவுணர்வின் அறையின் வரைப்படம் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொருவிதமாக அமையும், அது எனக்குள்ளும், என் தனிமையில் ஏற்படுத்தும் திரைப்பட வடிவத்தை கலாச்சார தணிக்கைக்கும் உட்ப்பட்டு எடுக்க வேண்டியதாகிவிட்டது. உண்மைகள் மிகவும் ஆபத்தானவைகள் தான் ஆனால் எப்படிதான் உண்மைகள் எடுக்கத்துணிந்தாலும் புனைவின் வலை பின்னலுக்குள் கலை வெளிப்பாடு அகப்பட்டு கொள்வதை தவிர்க்க முடியவில்லை. “என் படுக்கையறையில் யாரோ ஒளிந்திருக்கிறார்கள்” என்று தன் கவிதை தொகுப்புக்கு தலைப்பிட்ட கவிஞர் மனுஷயபுத்திரனின் கவிதையின் உள்ளடக்கத்தை போல் தான் இக்கதையின் உணர்வை தேடுகின்றேன். நண்பன் ஹவி “தீட்டு” என்ற பெயரில் காலச்சுவடு இதழில் ஒரு சிறுகதையை எழுதியிருந்தார். அக் கதையின் சாரம்சத்தை பின்பற்றிதான் அறையின் தனிமையை உருவாக்கினோம்.

வீட்டில் தனிமையில் இருக்கும் ஒருவனின் காலம் குறித்த நினைவும் தனிமையும் பார்வையாளனுக்குள் செல்லும் போதே படம் தன் நோக்கத்தை நிறைவேற்றும். பார்வையாளனுக்குள் தன் மனதில் இருக்கும் தனிமை உணர்வையும் கலத்தையும் ஞாபகப்படுத்தி பார்ப்பதே இந்த குறும்படத்தின் நோக்கம் – அதை மிக சரியாகவே இப் படம் நிறைவேற்றும், இதை நிறைவேற்றும் போது பார்வையாளனுக்கு அயர்வும், சோர்வும் ஏற்படும். இது பார்வையாளனின் மனநிலையை பொறுத்து விடயம் மாற்றமடையும்.

 இப்படத்தில் பின்னணி இசை என்பது எல்லாம் சேர்க்க வில்லை, கதாப்பாத்திரமாக தோன்றும் ஒருவனின் தனிமை யான மனநிலைக்கு ஏற்ப ஒலிநாடாவை கேட்பதே படத்தின் இசையாகவும் அந்த கதாப்பாத்திரத்தின் செவிக்கும் மனதிற்கும் தூரத்தின் அடிப்படையில் ஒலிக்கும் அளவீடு களின் வழியாகவே படத்தின் இசை இருக்கும். குறிப்பாக வாழ்க்கையில் இசை இருப்பதில்லை வெறுமைதான் இருக்கின்றது. அது போலவே படத்தின் தோன்றும் கதாப் பாத்திரமும் இசையை கேட்பவனாகவே இருக்கிறான். இயல்பு வாழ்விலிருந்தே இதை செய்தேன். அசல் வாழ்வை எவ்வித மான புனைவும் இல்லாமல் அப்பட்டமாக திரைப்படமாக எடுத்து பார்க்க வேண்டும் என்பது கூட என் அக மனதில் தேவையாக இருக்குமோ தெரியவில்லை.

 ஆனால் வாழ்வில் கதை இருக்கின்றது சம்பவங்கள் இருக்கின்றது அதே நேரம் சுய தணிக்கையும் இருக்கின்றது. இந்த சுய தணிக்கை தான் வாழ்வை ஒரு சினமாவாக பதிவு செய்ய விடாமல் தடுத்துவிடுகின்றது. உற்றுப்பார்த்தால் வாழ்வு வெறும் ஆவண படமற்றுமல்ல அது புனைவும் புதிரும் இன்னும் பல்வேறு பரிமாணங்களுடனும் தன்னிச்சையாக இயங்கிக் கொண்டு தான் இருக்கின்றது. ஒரு கருப்பு வெள்ளை புகைப்படத்தைப் போல வாழ்வை அப்பட்டமாக பதிவு செய்து பார்க்க வேண்டும் என்பது என் நெடுநாள் கனவு.

வுhந டுழநெடiநௌள    அறையின் தனிமை                                Pநசளழயெட ஊiநெஅய            தன்னிச்சையான சினமா
2004ஃளூழசவ கடைஅஃர்யனெஉயஅஃ20ஆinஃவுயஅடை   

நன்றி: நிறம்
 

மஜித் மஜீதி: சினிமாவில் சூபி மொழியை பேசும் ஒரு ஆன்மீக கலைஞன்


 

மஜித் மஜிதி

“BARAN” என்ற திரைப்படம் ஒரு சூபி மகானின் நினைவு குறிப்பிலிருந்துதான் தொடங்குவதாக எனக்கு தோன்றுகிறத. இந்த படத்தை எத்தனை முறை பார்த்தாலும் அது நமது தேடலின் துாண்டலை தொடங்குவதற்கான உந்துதலை தந்தப்படியே இருக்கின்றது. இந்த உன்னதமான திரைகாவியம் சினிமா மொழியில் ஒரு நவீன கவிதை ஏற்படுத்தும் விபரிக்க தெரியாத உணர்வுகளை ஏற்படுத்து கின்றது.

வாழ்க்கையில் என்றும் மறக்கமுடியாத இந்த அற்புத காவியத்தை செதுக்கியவர் மஜித் மஜீதி என்கிற ஈரானிய திரைமேதை.

ஈரானின் தலைநகரான தெஹ்ரானில் உள்ள ஒரு நடுத்தர குடும்பத்தில் 1959ம் ஆண்டு மஜித் மஜீதி பிறந்தார் புதிய ஈரானிய சினிமாவில், தனித்துவமான புகழ் பெற்றவர்களில் மிக முக்கியமான இயக்குனர் மஜித் மஜீதி தெஹ்ரானில் வளர்ந்த அவர் தனது 14வது வயதிலேயே அமைச்சுர் நாடக குழுக்களில் நடிக்க தொடங்கினார். பின்னர் தெஹ்ரானில் உள்ள நாடக கலை தொடர்பான கல்வி நிறுவனம் ஒன்றில் சேர்ந்து பயின்றார் ஈரானில் 1978ல் நடைப்பெற்ற உலகில் மிக முக்கிய மக்கள் புரட்சிகளில் ஒன்றான இஸ்லாமிய புரட்சிக்கு பிறகு திரைப்படங்களின் பாத்திரமேற்று நடிக்கும் சூழல் அவருக்கு வாய்த்தது அதன் பின்பு சினிமா அவரின் வாழ்வின் மறுபகுதியாக மாறியது.

பல்வேறுவகைப்பட்ட திரைப்படங்களில் அவர் நடித்தார். இவர் முதன் முதலில் எழுதி இயக்கிய திரைப்படமான டீயுனுருமு (1991) 1992ம் ஆண்டில் கேன்ஸ் (ஊயுNNநுளு) திரைப்பட விழாவில் இயக்குனர்களுக்கான இருவார் சிறப்பு பிரிவில் கீழ் திரையிடப்பட்டதுடன், ஏராழமான தேசிய விருதுகளையும் அவருக்கு பெற்று தந்ததோடு, அவரை இயக்குனராக உலகிற்கு இனம் காட்டியது அவரது இரண்டாவது திரைப்படமான குயவாநச 1996 சென் செபஸ்டியன் திரைப்பட விழாவில் ஜுரி விருதைப்பெற்றது. இத்திரைப்பத்தின் கதையாடலும், பாரசிக இசையும் வாழ்வை அனுகிய விதமும் மிகவும் தனித்துவமானது.

அம்மாவின் இரண்டாம் கணவனாக வரும் ஒரு பொலிஸ் அதிகாரிக்கும் மகனுக்குமான மனபோராட்டம் எப்படி ஒரு நிலையில் எல்லாம் முடிவுக்கு வருகின்றது என்பதை மஜித் மஜீதி தனக்கே உரிய கவிதை மொழியில் திரைச்சட்டகத்தில் செதுக்கி செல்லும் உயிர்ப்பு நன்மை திகைக்கசெய்கின்றது. அதிகாரமும் திமிரும், கோபமும் மனிதனின் ஆன்மீக வெளிகளை இல்லாமல் செய்து விடுவதை ஒரு பக்கம் விபரித்தாலும், அன்பு மட்டும்தான் மனிதனின் ஜீவியத்தை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றும் என்பதோடு, இந்த திரைப்படத்தை பார்க்கும் போதெல்லாம் ருஷ்ய மகா கலைஞன் தஸ்தாயெவ்ஸ்கி சொல்லி சென்ற வாக்கு மூலம் தான்  நினைவுக்கு வருகின்றது. “சந்தோசத்தை போலவே வேதனையும் மனிதனை சித்தப்படுத்துகிறது…” என்பதாக ”தந்தை” திரைப்படம் சொல்லும் முக்கிய செய்திகளும் இதுதான் மனிதனாள் பெறமுடியாததும் தொலைக்க முடியாததும் அன்பு மட்டும் தான் அன்பு தான் எல்லாமே என்பதை பற்றிதான் இவரின் இந்த திரைப்படமும் பேசுகின்றது. இவரின் சினிமா மொழி மலர்ந்த ரோஜாவை போல் தனித்துவமானது. பணியில் புத்த கனகாமரப்புக்களை போல் மனிதனின் ஆழ்மன வெளிகளில் என்றும் மறக்காத தடங்களை ஏற்படுத்த வல்லது. இவரின் திரைப்படங்களை ஒருவன் பார்க்க தொடங்கி விட்டால், பின்பு என்றுமும்  மற்ற சினிமாக்கள் அவனுள் அவனை தொலைக்காது.

மஜீதி, மொண்ரியல் உலகத் திரைப்பட விழாவில் அமெரிக்க கிராண்ட்பிரிக்ஸ்” விருதை ஐந்து ஆண்டுகளில் மூன்று முறை வென்றுள்ளார். அவ்விழாவில் 1997ல் அவரது சிறப்பான திரைப்படமான  (சொர்க்கத்தின் குழந்தைகள்) முதல் முறையாக அப்பரிசை வென்றது. உலகத்தில் பத்து சிறந்த திரைப்படங்களில் இதுவும் ஒன்று என்றுதான் சொல் தோன்றுகின்றது. இந்த திரைப்படம் நமது பார்வையாளர்களுக்கு இரு வேறு விதமான

நெருக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றது. ஒன்று நல்ல சினிமா என்றால் என்ன என்பதற்கான விளக்கத்தையும், ஞானத்தை யும்” சொல்லி தருவதோடு “மக்கள் தங்களது எண்ணங்களை வெளிப்படுத்துவதற்கு ஒரு காகிதமும் பென்சிலும் எப்படி எளிதாகக் கிடைக்கிறதோ அது போல சினிமா என்று சாத்தியமாகிறதோ, அந்த நாளில்தான் அது சாமன்யமனிதனின் கலை வடிவமாக அங்கிகரிக்கப்படும்.” என்று பிரெஞ்சு திரைப்பட இயக்குனர் ழான் காத்து கனவு கண்டது போல் பார்வையாளனையும் படைப்பாளியாக மாற்றிவிடும் சாகா வரம் பெற்ற படைப்பு இது. இந்த திரைப்படத்தை தான் நான் எனது திரைப்பட காட்சிகளில் ஒழுங்கு செய்யும் போது எப்போதும் முன்னிரிமை கொடுத்து திரையிடுவதுண்டு, நமது நாட்டில் இந்த திரைப்படத்தை பல்வேறு வகையினருக்கும் பல்வேறு இடங்களிலும் மல்டிமீடியோ புரஜெக்டர் மூலமாக திரையிட்டு காட்டி கலந்துரையாடலின் போது மற்க்காத சில அற்புதமான வார்த்தைகளையும், நல்ல சினிமா மேல் நம் மக்கள் வைத்திருக்கும் பரஸ்பரமான அன்பையும் அபிமானத்தையும் கண்டு திகைத்திருக்கிறேன்.

இத்திரைப்படத்தை பள்ளி உயர்தர மாணவர் களுக்கும், ஆசிரியர்களும் திரையிட்டு காட்டிய போது “தாங்கள் வாழ்நாளில் இப்படியொருதிரைப்படத்தை பார்த்தில்லை என்றும் இப்படியெல்லாம் கூட திரைப்படங்கள் இருக்கின்றதா என்று வியந்து நமது தமிழக சினிமா ஏற்படுத்தியிருக்கும் மாய வலை பின்னலையும், நம்மை மந்தைகளாக வைத்திருக்கும் சூழலையும் குறித்து பேசி ஆதங்கத்தை தெரிவித்தார்கள்.

மஜித் மஜீதியின்  (சொர்க்கத்தின் குழந்தைகள்) திரைப்படம் அமெரிக்க பல்கலைகழகத்திலும் மெக்ஸிகோ, மற்றும் ஜப்பானிய பல்கலைக்கழகத்திலும் திரைப்படத்துறை சம்பந்தமான பாட திட்டத்தில் ஒரு பாடமாக அதன் திரைக்கதை இணைக்கப்பட்டிருக்கின்ற செய்திகளோடு, சினாவில்; நடக்க இருக்கின்ற ஒலிம்பிக் விளையாட்டு போட்டி பற்றிய ஒரு குறும்படத்தை உருவாக்கி தருவதற்கு சீன அரசாங்கம் மஜித் மஜீதை வரவேற்றிருக்கின்றது. அப்படம் அவர் தற்சமயம் செய்து வருகின்ற படம்.

மஜீதி 1999ல்  (சொர்க்கத்தின் நிறம்) என்ற திரைப்படத்திற்கு இரண்டாவது முறையாகவும் “அமெரிக்க கிராண்ட் பிரிக்ஸ்” விருதை பெற்றார்கள் இப்படமும் அவரின் மனித நேயத்தையும், சூபி வாழ்வில் அவருக்கு இருக்கும் ஆழ்ந்த தேடலையும் வெளிப் படுத்தினாலும், அன்பின் சுவரோவியங்களாக இப்படம் கண்கள் குருடான ஒரு சிறுவனின் வண்ணங்களையும், வாழ்க்கையையும் உயிரை உறுக்கும் வகையில் பேசிய திரைப்படம் . இந்த திரைப்படம் ஒன்றை மட்டும் பார்ப்பவர்களால் கண் தெரியாத, குருடர்களையும் விளம்பு மனிதர்களையும் கருணையுடனும், அன்புடனும் உலகத்தை, வாழ்வை தன்னை நேசிக்க தொடங்கி விடுவார்கள் சொர்க்கத்தின் நிறம் கண் இருந்தும் குருடர்களாக வாழும் மனிதர்களின் வண்ணத்தை மாற்றக் கூடிய திரைப்படம்.

மூன்றாவது முறையாகவும் “அமெரிக்க கிராண்ட் பிரிக்ஸ்” விருதை டீயுசுயுN என்றதிரைப்படமும், ஹ்கேரிய திரைப்படமான வுழுசுணுழுமு (கைவிடப்பட்டவர்கள்) என்ற திரைப்படத்தின் இயக்குனர் அர்பாட் சாப்சிட்சுடன் மஜித் மஜீதி பகிர்ந்து னொண்டார். சொந்த நாட்டிலேயே ஏராளமான விருதுகளைப் பெற்றுள்ள டீயுசுயுN நீய10யார்க்கில் செப்படம்பர் 11ல் நிகழ்ந்த சம்பவங்களின் காரணமாக ஒரு சிறப்பான அர்த்தம் பெற்று அந்த ஆண்டின் மிகுந்த வெற்றிகரமான திரைப்படமாகவும் பல்வேறு சிறந்த விருதுகளை இப்படம் அள்ளி குவித்தது. இத்திரைப்படம் மூன்று தளங்களில் செயல்படுகிறது. ஈரானின் பலவீனமான பொருளாதாரத்தில் ஆப்கானிய அகதிகளின் சுமை காரணமாக ஏற்படும் உண்மையான சமூக பொருளாதார பிரச்சினை குறித்த ஒரு கதை@ மோசமான அரசியலுக்குப் பலியான இரு இளம் உள்ளங்களுக்கு இடையிலான ஒரு நம்பிக்கை ஏற்படுத்தாத காதல் கதை. ஆன்மாவின் துாய்மையை அடைவதற்கான பாதையை சுயதியாகத்தின் மூலமே எட்ட முடியும் என்பதை நுட்பமாக சொல்லும் ஒரு சூபித்துவ தேடலுக்கான கதை என்பதாக அமைகின்றது.

பரான் தலைப்பிற்கு இரு பொருள் உள்ளது. ஒரு பெண்ணின் பெயராகவும் பெர்சியா (பாரசீகம்) மொழியில் “மழை” எனவும் பொருள்படுகிறது. அம்மழை என்பது பரான் ஈரானை விட்டுச் செல்லும், லதீப் ஆன்ம முதிர்ச்சியை அடையும் வசந்த காலத்தின் ஒரு குறியீடாக உள்ளது. அவர்கள் பிரியும் அந்தக் கணத்தில், லதீப் ஈரானை நோக்கி திரும்பிச் செல்லும் முன், மழை நீர்த்துளிகள் களி மண்ணில் பதிந்துள்ள பாரனின் புறாக்களும் தீனி கொடுத்த பொழுது கேட்ட மென்மையான புறாக்களின் சிறகொலி மீண்டும் பரான் பர்தாவை அணிந்து கொள்ளும் பொழுது ஒலிக்கிறது, லத்தீப்பால் என்றென்றும் அவளை மீண்டும் பார்க்க இயலாது. ஆனால் அவளது நினைவு ஆத்மாவிற்கு வழிகாட்டும் ஒரு ஒளியாக அவனுள் நிரந்தரமாக கலைத்திருக்கும்…. என்ற காவிய பாஷையுடன் பரானின் தாக்கம் என் இருதயத்தில் இன்னும் இருக்கின்றது. இதுபோன்ற மிகவும் அற்புதமான திரைப்படத்தை வாழ்வில் இனியும் பார்க்க கிடைக்குமா என்ற சந்தேகத்தோடு அன்மையில் எனக்கொரு மின் அஞ்சல் வந்திருந்தது, அதன் தலைப்பு இதுதான் “ஆயிரம் திரைப் படங்களை பார் அதன் பின்பு சாகு” என்பதாக இருந்தது.  என் மனம் சொல்லி கொண்டது. கிட்டதட்ட எனது மரணம் கூட விரைவாக வருவதென்றால் எனக்கு கவலை இல்லை ஏனென்றால் ஏரத்தாழ ஆயிரம் நல்ல சினிமாவை பார்த்த எனது திருப்தி என ஆத்மாவை சாந்தியடைய செய்யும் என்று நம்புகிறேன், ஆகவே நல்ல சினிமாவை பார்க்காமல் மரணம் தேடும் நபர்களை நினைத்து பெரிதாக கவலையடைகிறேன். வாழ்வில் ஒரே ஒரு தரமாவது நல்ல சினிமாவை தேடி சென்று பாருங்கள் அது உங்கள் வாழ்வின் மகத்தான மறக்க முடியாத நிமிடங்களாக கருணங்களாக மாறும் என்று உறுதியாக எழுதி வைப்பதோடு, முக்கியமாக மஜித் மஜீதியின் இந்த கட்டுரையில் விபரித்த நான்கு திரைப்படங்களும் அதிஷ்டவசமாக கொழும்பில் தமிழ் உப தலைப்புடன்  வடிவில் புறக்கோட்டை ரயில் நிலையத்திற்கு எதிரிலிருக்கும் பாம்லீஃப் இஸ்லாமிய உணவகத்தில் கிடைக்கிறது. புறக்கோட்டை நடைபாதை கடைகளின் இரைச்சலில் நாம் அலைந்து எவ்வளவோ தேவையும், தேவையற்றதுமான பொருட்களை வாங்கி குவிக்கின்றோம், ஆனால் இந்த பொருட்களுடன் நாம் எந்த விதமான நெருக்கத்தையும் பாராட்டுவதில்லை, ஆனால் சூபிமகானான இயக்குனர் மஜித் மஜீதியின் இந்த திரைப்படங்களை வாங்கும் உங்களின் வாழ் நாளில் ஆத்மாவின் தொலைந்து போன சங்கீதத்தை தேடி கண்டடைவீர்கள் என்பதை அவரின் சூபி மொழியில் மழையில் நனையம் ஆத்மாவை சினிமாவின் மூலம் நம்மை நமக்கு அருகாமையில் கொண்டு வருவதோடு, நாம் “அன்பு” பற்றிய தொலைந்த புல்லாங்குழலை தேடி தருவதோடு, நம்மை புல்லாங்குழவன் ஆத்மீக இசையினால் அவரின் உன்னதமான திரைப்படங்கள் பூக்கும் ப10வை போல வைத்திருக்கும்.

நன்றி:வீரகேசரி

விளிம்பு மனிதனின் காலடித் தடங்கள்-GAGOOMAN என்ற ஈரானிய சினிமா பற்றிய ஓர் குறிப்பு


 

திரைப்படங்களுக்கு வாழ்வை மாற்றியமைக்கும் சக்தி இருக்கின்றது. தன்னையும் தனது இருப்பின் சுய அடையாள குறிப்புகளையும் நினைவுபடுத்தவும்@ வாழ்வை மீட்டுருவாக்கம் செய்யும் எந்த கலைபடைப்பும் மனித வாழ்வின் ஆன்மீகத்துக்குள் வைத்து போற்றப்படும் சாகாவரம் பெற்ற படைப்புகளாக ஆகி விடுகின்றது. இது போன்ற படைப்பாளுமையை அடைந்துவிடுகின்றது.

சினிமா கலைக்கு வாழ்வை எளிதாக தாக்கக்கூடிய சக்தி உயர்ந்திருப்பது அது பார்வையாளனுடன் கொள்ளும் அந்தரங்கமான உறவிள் மூலமாகவே. இப்படியான ஆளுமை மிகுந்த சினிமாக்களை திரைப்பட விழாக்களில் தான் பார்க்க முடிகின்றது. திரைப்பட விழாக்கள் என்பது படைப்பு நிலைகளின் ஆய்வு கூட்டங்களாக இருக்கின்றது.

8வது சர்வதேச கேரள திரைப்பட விழாவில் உலக சினிமா பிரிவில் திரையிடப்பட்ட ஈரான் திரைப்படமான என்ற GAGOOMAN பார்சி மொழி தலைப்புடனும் THE TWIJIGHT என்று ஆங்கிலத்தில் பெயரிடப்பட்டிருந்த திரைப்படம் குறித்தே எனது நினைவுகளை எழுதி செல்லலாம் என நினைக்கின்றேன்.

திரைப்படம் தொடங்குவதற்கு முன் நாம் எதிர்பார்க்காத அளவில் திரைப்படத்தில் வரும் காட்சிகளும், சம்பவங்களும் உண்மையானதே என்ற அறவிப்பு பார்வையாளனுக்கு அதிர்ச்சியை தந்தாலும் படத்தின் நிகழ்வுகளும், சம்பவங்களும், படப்பிடிப்பு களமும், படமாக்கல் முறையும் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒளிப்பதிவு சாதனங்களும் திரைப்படத்தின் ஒட்டுமொத்த கட்டமைப்பையும் ஆவணபடமாகவே நிலை நிறுத்துகின்றது.

திரைப்படத்தில் தோன்றும் கதாபாத்திரங்கள் நடிகர்களா, இல்லை இயல்பான வாழ்வைதான் படம் பிடித்திருக்கிறார்களா என்ற ஆச்சர்யங்களும், சந்தேகங்களும், இன்னும் தொடர்கின்றது.

தன் வாழ் நாளின் பெரும் பகுதியை சிறை கூடங்களில் கழித்த 34 வயது நிரம்பிய கைதியை பற்றியே திரைப்படம் பேச முனைகின்றது. படத்தின் கதை 1998-ம் வருட காலத்தை பின்னணியாக கொண்டு நகர்கின்றது வடகிழக்கு ஈரானின் சிறைசாலையில் வசிக்கும் கைதி திரைப்பட நடிகனா இல்லை இயல்பான வாழ்வை காமிரா படம் பிடிக்கின்றதா என்பதை உணராத அளவுக்கு படம் அந்த கைதியின் வாழ்வை பற்றி பேசுகின்றது.

வாழ்வின் நிறைய நாட்களை சிறையில் கழிக்கும் நிலையை மாற்றி அமைக்கும் உத்வேகத்தோடு சிறைதுறை அதிகாரி கைதியை அழைத்து அவன் நிலமையை பற்றியும்… கைதியாக வாழ்வை தொடர்வதில் உள்ள சிரமங்களையும் மற்றும் உன் நிலைக்கு என்ன காரணம் ஏன் சிறை சாலைக்கும் உனக்குமான தொடர்பு விடாது நிறகின்றது. என்பதோடு அவனுக்கு தன் வாழ்வை மாற்றி கொள்வதற்காக அறிவுரை கூறுவதோடு, அவன் இந்த நிலையிலிருந்து விடுபட திருமணம் செய்வது பற்றியும் பேசுகிறார். கைதி எவ்விதமான நியாயமோ.

பதிலோ கூறாமல் வெறுமனே அவர் முன் உட்கார்ந்து கட்டபடி இருக்கின்றான். நாமும் அவன் இருப்பின் காரணத்தை அந்த காட்சியில் சற்றே உணர்கின்றோம். இதன் பின்னர் கைதியின் தாயாரை அழைத்து பேசிய பின் பெண்கள் சிறைசாலைகளுக்குள் பெண் தேடும் படலம் ஆரம்பமாகின்றது. கைதியின் தாயார் சிறு கூடத்தில் சுற்றி அழைத்து மகனுக்கு பெண்தேடுகிறார். பல பெண்கள் கைதியின் இன்னொரு கைதி எப்படி திருமணம் முடித்து வாழ் முடியும் என்று கூறி விளகிச் செல்கிறார்கள். முயற்சி தொடர்கிறது பலபெண்கள்

நிராகரித்தாலும் இவனை திருமணம் செய்து கொள்ள ஒரு பெண் கைதி சம்மதித்த பின் சிறை வலாகத்தில் திருமணம் நடக்கின்றது உறவினர்கள் நண்பர்கள் திருமண விழாவில் கலந்து மகிழ்ந்து போகிறார்கள் சிறை கூடத்தில் நடக்கும் திருமண சடங்குகள் எல்லாம் வீடியோ காட்சிகளாக நமக்கு காட்டப்படுகின்றது அவைகள் உண்மையான காட்சிகளாக நமக்கு காட்டப்பட்டாலும் அவைகள் பற்றிய குழப்பம் இன்னும் தொடர்கின்றது அந்த காட்சிகள் உண்மை வாழ்விலிருந்து இணைக்கப்பட்ட வீடியோ நாடாவின் பிரதியா என்பது தெளிவற்ற முடிவுக்கே படம் நம்மை அழைத்து செல்கின்றது.
புதிய வாழ்வு இருவரின் நிலைமைகளையும் சந்தோசத்தில் ஆழ்த்துகின்றது. சிறைவாழ்வில் இரும்பு கதவுகளுக்கும் காற்று புகாத ஜன்னல்களின் மேலும் இருட்டுடன் வாழ்க்கை இன்பத்தின் தடங்களை மீறி நகர்த்துகின்றது. இப்போது அவர்களுக்கு சிறைச்சாலையிலேயே குழந்தை உறவு ஒன்றும் புதிதாக அவர்கள் வாழ்வில் வந்து சேர்கின்றது.

சிறையில் அவர்களின் வாழ்வும் சில காலம் தொடர்கின்றது. பெண் கைதிக்கு சிறைதண்டனை காலம் நிறைவடைந்து வெளியேறுகிறாள் அவன் சிறையில் இருந்துக்கொண்டே வேலைகள் செய்கிறான் அதில் வரும் வருமானத்தில் தனக்கும் தன் குழந்தைக்கும் துணைவிக்கும் அனுப்புகிறான் வாழ்வு நெருக்கடியுடன் சந்தோசமாக தொடர்கின்றது. காலம் கைதிக்கு விடுதலை அளித்து வெளியே விடுகின்றது. சிறையைவிட்டு வெளியேவரும் கைதி இப்போது கிராமத்தின் ஒதுக்கு புரத்தில் குடிசை வீட்டை ஏற்பாடு செய்து வாழத்தாயாராகின்றான். ஆனால் வாழ்வு இப்போது மேலும் நெருக்கடிக்குள் சிக்குகின்றது. விளிம்பு நிலை மனிதனின் இருப்பு எத்தனை கொடூரமானதாக இருக்கின்றது என்பதை படம் நமக்கு காட்டுகின்றது. சமூகத்தில் விளிம்பு நிலையிலான அடிமட்ட வேலைகள் ஒன்றுகூட அவனுக்கு கிடைக்காது போகின்றது அவனுக்கு தேவை ஏதோ ஒரு சின்ன வேலை கொஞ்ச வருமானம் அதில் மூன்று உயிர்களின் வாழ்வை அடிப்படை தேவைகளை நிறைவேற்றிக்கொள்ளும் போக்கு மட்டுமே அவன் சூழலில் அதுகூட வாய்ப்பற்று கிடக்கின்றது. அழும் குழந்தையின் நிலை வறுமையின் வடுக்கள் நம்மையும் அது வந்து தாக்குகின்றது. அவருடைய சூழல் மேலும் நெருக்கடிக்கு கொண்டு செல்கின்றது அவன் திருட்டு குற்றத்துடன் மீண்டும் சிறையில் அடைக்கப்படுகின்றான். அவன் சிறையில் கிடைக்கும் வருமானத்தில் மிகுதி வாழ்க்கை ஓட்டுகின்றான்.

படம் திரையில் தீவீர தன்மையுடன் நகரத்தாலும் கைதியின் மேல் நமக்கு பரிதாபமும் கருணையோ ஏற்படாது என்பது திரைப்பட மொழியும் உள்ள சாத்தியத்தையே குறிக்கின்றது. திரைப்படத்தின் ஒட்டுமொத்த கட்டமைப்பும் சமூகத்தின் மனித வாழ்வின் நெருக்கடிக்கான மூலக்காரணங்களையும் வறுமையும் அதன் சூழலும் மற்றுமே நம்மை உணர்த்தும் காரணங்களாக திரைப்படம் முன் வைக்கின்றது கலைப்படைப்பின் வேலை கூட இதுதான் ஒரு சூழலின் நிலைகளை உணர்த்துவதென்பது அந்த சூழலை மாற்றி அமைக்கவும் மாற்றத்தை நோக்கி நகர்தவுமே.

சினிமா பார்வையாளர்களின் எதிர்ப்பார்ப்புகளுக்கும் புத்திக்கும் நான் என்னை வெளிக்காட்டுகின்றேன் அதே சமயத்தில் பார்வையாளர்களுக்கும் தங்கள் சொந்த யதார்த்தம் பற்றிய புரிதலை தொடவுர் கொள்வும் முயல்கின்றேன். என்று மனவிடுதலைக்கான சாதனமாக சினிமாவை உணர்ந்துக்கொண்ட துருக்கியின் திரைப் போராளி இல்மஸ் குணேயின் வாக்கு மூலம் தான் நினைவுக்கு வருகின்றது.

சினிமாவில் நிகழ்த்தப்படும் புனைவு என்பது வாழ்வின் மேல் நிகழ்த்தப்படும் வன்முறையை இத்திரைப்படம் வாழ்வை அப்பட்டமான முறையில் முன்வைத்து பார்வையாளனிடமே அதன் தீர்வை விட்டு விடுகின்றது. நம் அகசலனங்களில் அவை ஏற்படுத்தும் நிறக்குடுவையின் உடைப்பில் வாழ்வின் பிம்பங்கள் நொறுங்குகின்றது. குற்றத்துடன் மீண்டும் சிறையில் அடைக்கப்படுகின்றான். அவன் சிறையில் கிடைக்கும் வருமானத்தில் மிகுதி வாழ்க்கை ஓட்டுகின்றான்.

படம் திரையில் தீவீர தன்மையுடன் நகரத்தாலும் கைதியின் மேல் நமக்கு பரிதாபமும் கருணையோ ஏற்படாது என்பது திரைப்பட மொழியும் உள்ள சாத்தியத்தையே குறிக்கின்றது. திரைப்படத்தின் ஒட்டுமொத்த கட்டமைப்பும் சமூகத்தின் மனித வாழ்வின் நெருக்கடிக்கான மூலக்காரணங்களையும் வறுமையும் அதன் சூழலும் மற்றுமே நம்மை உணர்த்தும் காரணங்களாக திரைப்படம் முன் வைக்கின்றது கலைப்படைப்பின் வேலை கூட இதுதான் ஒரு சூழலின் நிலைகளை உணர்த்துவதென்பது அந்த சூழலை மாற்றி அமைக்கவும் மாற்றத்தை நோக்கி நகர்தவுமே.

சினிமா பார்வையாளர்களின் எதிர்ப்பார்ப்புகளுக்கும் புத்திக்கும் நான் என்னை வெளிக்காட்டுகின்றேன் அதே சமயத்தில் பார்வையாளர்களுக்கும் தங்கள் சொந்த யதார்த்தம் பற்றிய புரிதலை தொடவுர் கொள்வும் முயல்கின்றேன். என்று மனவிடுதலைக்கான சாதனமாக சினிமாவை உணர்ந்துக்கொண்ட துருக்கியின் திரைப் போராளி இல்மஸ் குணேயின் வாக்கு மூலம் தான் நினைவுக்கு வருகின்றது.

சினிமாவில் நிகழ்த்தப்படும் புனைவு என்பது வாழ்வின் மேல் நிகழ்த்தப்படும் வன்முறையை இத்திரைப்படம் வாழ்வை அப்பட்டமான முறையில் முன்வைத்து பார்வையாளனிடமே அதன் தீர்வை விட்டு விடுகின்றது. நம் அகசலனங்களில் அவை ஏற்படுத்தும் நிறக்குடுவையின் உடைப்பில் வாழ்வின் பிம்பங்கள் நொறுங்குகின்றது. குற்றத்துடன் மீண்டும் சிறையில் அடைக்கப்படுகின்றான். அவன் சிறையில் கிடைக்கும் வருமானத்தில் மிகுதி வாழ்க்கை ஓட்டுகின்றான்.

படம் திரையில் தீவீர தன்மையுடன் நகரத்தாலும் கைதியின் மேல் நமக்கு பரிதாபமும் கருணையோ ஏற்படாது என்பது திரைப்பட மொழியும் உள்ள சாத்தியத்தையே குறிக்கின்றது. திரைப்படத்தின் ஒட்டுமொத்த கட்டமைப்பும் சமூகத்தின் மனித வாழ்வின் நெருக்கடிக்கான மூலக்காரணங்களையும் வறுமையும் அதன் சூழலும் மற்றுமே நம்மை உணர்த்தும் காரணங்களாக திரைப்படம் முன் வைக்கின்றது கலைப்படைப்பின் வேலை கூட இதுதான் ஒரு சூழலின் நிலைகளை உணர்த்துவதென்பது அந்த சூழலை மாற்றி அமைக்கவும் மாற்றத்தை நோக்கி நகர்தவுமே.

சினிமா பார்வையாளர்களின் எதிர்ப்பார்ப்புகளுக்கும் புத்திக்கும் நான் என்னை வெளிக்காட்டுகின்றேன் அதே சமயத்தில் பார்வையாளர்களுக்கும் தங்கள் சொந்த யதார்த்தம் பற்றிய புரிதலை தொடவுர் கொள்வும் முயல்கின்றேன். என்று மனவிடுதலைக்கான சாதனமாக சினிமாவை உணர்ந்துக்கொண்ட துருக்கியின் திரைப் போராளி இல்மஸ் குணேயின் வாக்கு மூலம் தான் நினைவுக்கு வருகின்றது.

சினிமாவில் நிகழ்த்தப்படும் புனைவு என்பது வாழ்வின் மேல் நிகழ்த்தப்படும் வன்முறையை இத்திரைப்படம் வாழ்வை அப்பட்டமான முறையில் முன்வைத்து பார்வையாளனிடமே அதன் தீர்வை விட்டு விடுகின்றது. நம் அகசலனங்களில் அவை ஏற்படுத்தும் நிறக்குடுவையின் உடைப்பில் வாழ்வின் பிம்பங்கள் நொறுங்குகின்றது. குற்றத்துடன் மீண்டும் சிறையில் அடைக்கப்படுகின்றான். அவன் சிறையில் கிடைக்கும் வருமானத்தில் மிகுதி வாழ்க்கை ஓட்டுகின்றான்.

படம் திரையில் தீவீர தன்மையுடன் நகரத்தாலும் கைதியின் மேல் நமக்கு பரிதாபமும் கருணையோ ஏற்படாது என்பது திரைப்பட மொழியும் உள்ள சாத்தியத்தையே குறிக்கின்றது. திரைப்படத்தின் ஒட்டுமொத்த கட்டமைப்பும் சமூகத்தின் மனித வாழ்வின் நெருக்கடிக்கான மூலக்காரணங்களையும் வறுமையும் அதன் சூழலும் மற்றுமே நம்மை உணர்த்தும் காரணங்களாக திரைப்படம் முன் வைக்கின்றது கலைப்படைப்பின் வேலை கூட இதுதான் ஒரு சூழலின் நிலைகளை உணர்த்துவதென்பது அந்த சூழலை மாற்றி அமைக்கவும் மாற்றத்தை நோக்கி நகர்தவுமே.

சினிமா பார்வையாளர்களின் எதிர்ப்பார்ப்புகளுக்கும் புத்திக்கும் நான் என்னை வெளிக்காட்டுகின்றேன் அதே சமயத்தில் பார்வையாளர்களுக்கும் தங்கள் சொந்த யதார்த்தம் பற்றிய புரிதலை தொடவுர் கொள்வும் முயல்கின்றேன். என்று மனவிடுதலைக்கான சாதனமாக சினிமாவை உணர்ந்துக்கொண்ட துருக்கியின் திரைப் போராளி இல்மஸ் குணேயின் வாக்கு மூலம் தான் நினைவுக்கு வருகின்றது.

சினிமாவில் நிகழ்த்தப்படும் புனைவு என்பது வாழ்வின் மேல் நிகழ்த்தப்படும் வன்முறையை இத்திரைப்படம் வாழ்வை அப்பட்டமான முறையில் முன்வைத்து பார்வையாளனிடமே அதன் தீர்வை விட்டு விடுகின்றது. நம் அகசலனங்களில் அவை ஏற்படுத்தும் நிறக்குடுவையின் உடைப்பில் வாழ்வின் பிம்பங்கள் நொறுங்குகின்றது. குற்றத்துடன் மீண்டும் சிறையில் அடைக்கப்படுகின்றான். அவன் சிறையில் கிடைக்கும் வருமானத்தில் மிகுதி வாழ்க்கை ஓட்டுகின்றான்.

படம் திரையில் தீவீர தன்மையுடன் நகரத்தாலும் கைதியின் மேல் நமக்கு பரிதாபமும் கருணையோ ஏற்படாது என்பது திரைப்பட மொழியும் உள்ள சாத்தியத்தையே குறிக்கின்றது. திரைப்படத்தின் ஒட்டுமொத்த கட்டமைப்பும் சமூகத்தின் மனித வாழ்வின் நெருக்கடிக்கான மூலக்காரணங்களையும் வறுமையும் அதன் சூழலும் மற்றுமே நம்மை உணர்த்தும் காரணங்களாக திரைப்படம் முன் வைக்கின்றது கலைப்படைப்பின் வேலை கூட இதுதான் ஒரு சூழலின் நிலைகளை உணர்த்துவதென்பது அந்த சூழலை மாற்றி அமைக்கவும் மாற்றத்தை நோக்கி நகர்தவுமே.

சினிமா பார்வையாளர்களின் எதிர்ப்பார்ப்புகளுக்கும் புத்திக்கும் நான் என்னை வெளிக்காட்டுகின்றேன் அதே சமயத்தில் பார்வையாளர்களுக்கும் தங்கள் சொந்த யதார்த்தம் பற்றிய புரிதலை தொடவுர் கொள்வும் முயல்கின்றேன். என்று மனவிடுதலைக்கான சாதனமாக சினிமாவை உணர்ந்துக்கொண்ட துருக்கியின் திரைப் போராளி இல்மஸ் குணேயின் வாக்கு மூலம் தான் நினைவுக்கு வருகின்றது.

சினிமாவில் நிகழ்த்தப்படும் புனைவு என்பது வாழ்வின் மேல் நிகழ்த்தப்படும் வன்முறையை இத்திரைப்படம் வாழ்வை அப்பட்டமான முறையில் முன்வைத்து பார்வையாளனிடமே அதன் தீர்வை விட்டு விடுகின்றது. நம் அகசலனங்களில் அவை ஏற்படுத்தும் நிறக்குடுவையின் உடைப்பில் வாழ்வின் பிம்பங்கள் நொறுங்குகின்றது. இதுவரையும் வாழ்வின் மேல் போர்த்தப்பட்டிருந்த அதிகார வர்க்கத்தின் திரைப்பட பிம்பங்கள் விலகுகின்றது. வாழ்வை அதன் அசல் தன்மையுடன் பார்ப்பதற்கு இது போன்ற சினிமாக்கள் நமக்கு கற்றுத்தருவதோடு சமூகம் பற்றிய விமர்சன ப10ர்வமான நிலையை இது நமக்கு தருகின்றது. நம்முடன் மனித வாழ்வின் வழியும் துயரமும் என்பது நம்முடைய தொடர்ச்சியுடனான உறவு கொண்டதென்பதை முன் வைக்கின்றது.

உணர்ச்சி ப10ர்வமான திரைப்பட மொழியின் மேலிருக்கும் போலி முகம் இப்படத்தில் இல்லை என்பத னால் பார்வையாளர்கள் சுய விசாரனைக்கும் உட்படுத்த படுகின்றார்கள் இது போன்ற திரைப்படங்கள் என்பது தொடரும். வாழ்வுடனான தொடர்பு கொண்டது திரையரங்கில் திரைப்படம் முடிந்த பின்னும் திரைப்பட உணர்வு வாழ்வின் ஜன்னல்களின் பக்கங்களில் பல மகா சினிமா அனுபவத்தை திறந்து வைத்தப்படி இருக்கின்றது.

வாழ்வை புனைவாக பார்க்கும் சினிமா என் வாழ்வையே எனக்கு தெரியாமல் சினிமாவாக எடுப்ப தென்பது எப்படி என்வாழi;வை யாரோ ஒருவர் படம் பிடிக்கின்றார் என்பதை எப்படி நான் உணரதவனாக வாழ்கிறேனோ அது போல் சினிமாவும் இயல்பான வாழ்வை திரை மொழியின் முன் வைக்கின்றது. இப்படம் வாழ்வை அப்பட்டமாக காட்டவதன் மூலமாக ஆவணத்தன்மையுடன் இருப்பது அதனால்தான் இயல்பு வாழ்வை புனைவாக எடுக்க முடியாது ஆவணமாகதான் எடுக்க முடியும். என்ற எல்லையை உடைத்து அழகியலோடு உருவாக்கப் பட்டிருக்கும் இச்சினிமா ஒரு விளம்பு நிலை மனிதனின் வாழ்வை மிக ஆழமானதொரு ஆய்வுடன் திரையில் பேச முடிகின்றது. அந்த அடிமட்ட மனிதனுக்கும் இருக்கும் இயல்பான வலியுடனும் வேதனையுடனும் இப்படம் அக்கறையுடன் அனுகின்றது.

புனைவு என்பது பொய்யான நிலைகளில் வெளிபாடு தான் புனைவுத்தன்மை கலைப்படைப்பில் ஆவணமாகத்தான் இணைக்கப்படவேண்டும். அதிகார வர்க்க கலை வெளிப்பாடுகளில் தோன்றும் புனைவு என்பது மனிதனின் முகத்தை புதைப்பதற்கான முயற்சியும் வாழ்வை நேரடியாக செல்ல முடியாத கலை குற்றவுணர்வின் வெளிப்பாடாக கொள்ள முடியும். வாழ்வின் மேல் படைபாளி புனையும் வட்டம் தன்னுடைய ஆளுமையின் பிறழ்வை யும் தற்சார்பின் மையத்தை நியாயபடுத்தவுமே ஏற்படுத்தப்படும் சாதிய ஒடுக்கு முறையிலான வர்க்க கலை கோட்பாடுகளின் வெளிப்படுகள் இருக்கின்ற வாழ்வை இருக்கின்றபடி சொல்வதற்கு தடையாக இருக்கின்ற காரணிகள் மனிதனின் பாவனையும், திரைதொழிநுட்பத்தின் இனம் கண்டு, மனிதனை பாவனைக்கு உட்படுத்தும் திரைப்பட தொழில்நுட்பங்கள் தான், மாயமான முறையில் மனிதனை எவ்விதமான ஒப்பனையுமின்றி பதிவு செய்வதற்கு தடையாக இருப்பத சினிமாவின் கமிராவும், மனிதனின் பாசாங்கும் தான். இருக்கின்ற நிகழ்வான வாழ்வை திரைப்படத்துக்குள் கொண்டு வருவதற்கு முன் நிற்கும் தடைகள் திரைப்பட மொழி அல்ல. மனிதன் தன் வாழும் வாழ்வை அப்பட்டமாக காட்டும் தொழிநுட்பங்கள் இனி உலகில் கண்டறியப்படலாம். ஆனாலும் வாழ்வை, அந்த மனிதனை தொழிநுட்பங்களை கையாள்வார்கள். எப்படி பார்க்கின்றார்கள் என்பதைக்கொண்டே அது கலையாக, கடைபாக்கமாக, ஆகச்சினிமாவாக கணிக்க முடியும். வாழ்வை சினிமாவாக கதையாக, கவிதையாக, ஓவியமாக, இசையாக, மறுவடிவத்துக்குள் கொண்டு வரும் போது, கொண்டு வருபவரின் சுயசார்பும் பலமும், பலவீனமும், சாதிய உளவியலும் அதில் கலந்தே வெளிப்படும். அப்படியென்றால் இயல்பான உண்மை தன்மை கொண்ட வாழ்வு என்பது எப்போதும் அகதியை போல் வாழ்வில் நிராதரவற்று திரிக்கின்றது.

அந்த நிராதரவற்ற நிலையை தேடும் ஒரு முயற்சியாக இந்த ஈரான் சினிமா திரையில் 83 நிமிடங்கள் நகர்கின்றது. நகர்த்தப்படும் அந்த ஒவ்வொரு சட்டகத்திலும் வாழ்வின் உண்மை தன்மையும் இசையற்ற பரப்பும் மெல்ல வெளிப்படுகின்றது. இயல்பு என்பதும் வாழ்வும் என்பதும் வெறுமையையும், சப்தங்களும் கொஞ்சம் உரையாடலும் கொண்டது என்பதை உணர்த்தும் வகையில் இப்படத்தில் இசை என்பது ஒரு இடத்தில் கூட இல்லை என்பது குறிப்பிடவேண்டிய விஷயம். இசையமைப்பாளார் என்று யாருமே பணியாற்றவில்லை. இப்படம்

வாழ்வில் இருக்கும் சப்தங்கள் மட்டுமே வருகின்றது. அதுவும் நாற்காலி நகர்த்துவது, சிறைச்சாலை இரும்பு கதவுகள் மூடப்படுவதும், நகர்த்துவதும், சிறைச்சாலை சப்தங்கள், பேசும் ஓசை, இப்படியாக இல்லாது நிலையை படம்  முழுவதும் உணர முடியும். இசை இல்லாத நிலைப்யினால் தான் படம் ஆவணபடமாக கூட தோன்றும்கிறதோ என்று தெரியவில்லை………

நன்றி: நிழல்