யாருமற்ற…


போல
காமத்தின் நீள் வெளிகளில்
என்
நிர்வான உடல்
வெந்து
சாம்பலாகின்றது
அன்றொரு நாளில்
நாம் சேர்ந்திருந்தவைகள்
நினைவுக்கு வருகின்றது….!

யாருமற்ற
இருளின் சுயமைத்துனத்துகான
பிம்பங்கள் தேடி
அவையும் பொழுதின்
வேர்களின் கசியும்
ஆதி மனிதனின்
காதலின் சடலங்கள்…!

நினைவுகளில் இன்னும்
இருக்கின்றது
வண்ணத்து ப10ச்சியின்
மகரந்த துகற்கள்
உன் சுருள் முடிகளின்
சிக்குண்டு கிடக்கும் என்
முடிந்து விடாத காமத்தின்
தீயின் மகரந்தஙகள்!

சங்கமித்தா காலங்களின்
மழைதாலின் குடையுடன்
நாம் கொண்டிருந்த இருளின்
காதலின் அனல் மொழிகள்
இன்னும் உன் உடல் தாபங்களை
நினைவுபடுத்தியபடி…..
நீயும் நானும்
முற்று பெறாத உலகினில
இயலாமையின் முன்
மரணித்து போனோம்……

Advertisements

Comments are closed.

%d bloggers like this: