கடல் பற்றிய ஒரு குறிப்பு


ஜுலை                                              
கைவிடப்பட்ட நிலத்திலிருந்து          
அவர்களோடு
தண்ணீரில் கவிழும்
படகுகளுடன்
புதிராய் விரிந்த
வெளிச்ச வானத்தில்
ப10ததன
இந்திய கப்பல
படைகள்……
அகதிகள் என்பது
உறுதியானது….
கப்பலின் படைதரப்பு
சிகரட்டை வாங்கி
கொண்டது…
குறைந்தபட்சமாவது
ஆலயத்தின் விளிம்பிலும்
இலச்சம் உயிரையும்
மீட்கின்றது….

மார்ச் 19

முதளரவில் எரிந்த
விளக்கு அனைந்து
இருள் பரவியது
அறிகுறிகள்
உணர்த்தும் மொழியை
தவற விடாத
ஓர் நாளில்
அறைகளில் வசித்த
கடவுளின் வாசனை
என்னத் தொட்டது….
உடல் தேவைகள் தீராத
வாழ்வுகளோடு
போராடி பெண்ணுடல்
தேடும் ஆத்மார்த்தமான
பாலியல்களுக்கு
குழிப்பிட்டதொரு நாளில்
எனக்குள் அள்ளித்தந்ததால்
ஒரு புது உயிரை

எப்படி நிகழ்கின்றது
இவைகள் என்பனாத
புதிர்களும் முன்
அன்பின் மொழிகளின்
வர்ணனை மட்டும்
எனது கவிதைகள் இனனும்
தீர்ந்துவிடவில்லை…..

செப்டம்பர் 26

பைத்தியக்காரனுக்கும் எனககுமிடையேயான
ஒரே வேறுபாடு நான்
பைத்தியமில்லை! என்பதே என்று
சால்வாடார் டாலி காலத்தை
கடிகாரம் வெளியில்
ஏற்றி தண்ணிராய கரைத்து
விளையாடினான் இப்போதோ
யுத்தம் எழில்
எனது நகரத்தின் எல்லையில்
இராணுவம் இன்னும்
மனிதனின் அடையாள
அட்டையை தேடுவதோடு
பயம் எழும்
இரவுகளில் யாரும்
எப்போதும் கடத்தப்படலாம்
என்பதையும் தாண்டி
சாளரத்தில் தெரியும்
வெண்ணிலவின்
மௌர்ணி தின விகாரையில்
மட்டும் இன்னும்
சாதுக்களின்
பிரார்த்தகைளோடு
சகோதர்களின் மரணத்தை
எப்படி இவர்களால்
அத்தறை விரைவால்
நிகழ்த்திவிட முடிகின்றது…
கருணையற்ற
வாழ்வோடு போராடும்
நிர்கதியின் முன்பு
போரும்
இரானு கெடுபிடியும்
தாண்டி
கடவுளின் உறுதுனையன்றி
எனக்கேது கரைசேறும்
வாழ்வு….

நினைவு கூறப்படும்
எனது பிறந்ததின
திகதிகளுடன் மட்டுமில்லாது
அவர்களும்
நாடியாய்
நடக்கின்றோம்
காதலின் தீராத
போர்கால பாடல்களுடன்
   07.11.2007

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
தடுப்புகளுக்கு முன்

உன்னுடைய
எல்லா கதவுகளிலும்
வெளியேறிக்கொண்டிருக்காதே!

கதவுகளுடன் இறுக்க
மூடிய இரும்பு ப10ட்டுக்களுடன்
உன்
அடையாளங்கள் இறுக்கப்பட்டிருக்கின்றன…..
மற்றோருக்கான
கதவுகளிலும் பயணித்து
அதிலிருந்து
சாளரங்களின்
வழித்தடத்தை மேற்கொள்…!

மற்றும் ஒரு
இருண்ட நாளில்
உன் எலலா கதவுகளுமே
அடைக்கப்படலாம்,
நீ வெளியே முடியாமல்
அடைப்பட்டு அடிமையாக
அடையாளத்தை தொலைக்கலாம்…!
ஆனாலும்….
கதவுகளின் முன் உள்ள
தடுப்புகள் விலகும்படி
முயன்றபடி இரு….
எங்காவது
ஒளியின் ஊடுருவில்
தென்படுகிறதா என்று
கவனித்தபடி இரு….
   20.09.2005

Advertisements

சுய துளிகள்


இருளின் புதிர்
விழித்திடல்களில
உன் விரிந்த மார்பின்
சுவரோவியங்கள்
என் குகைகளை சேர்த்து
சுயங்களையும்
தின்று தீர்த்தபடி
மூச்சின் அனல் வெளிகளில்
என் குறிவெறியின் தாபங்கள்
எல்லாவிதமான
நிர்பதங்களையும் முறையடித்து
வலுவற்றதொரு வாழ்வின்
போக்கிடமற்று
உயிர் துளிகள் விணாகி
போனதொரு நிலையில்
முதுமையுறும் உடல்களின்
நர்ததனங்கள்….
காமம் சேராத
வாழ்வின் காதல் முறிவின்
வழியற்ற வெளிகளில்
இனி யாருடனும்
என் செவிப்பறைகளில
இசையற்ற வறண்ட
பாலைவெளிகளில
கசிகின்றது உயிரின்
கடைசி வரிகள்….

எல்லோருக்குமான
சுயதுளிகளுடன்
தேவைகளுடன் வாழ்வு
தன் போக்கை சிருஷ்டிதத போது
எல்லோருக்குமானதொரு
இலக்கையும் நாம்
இழந்து நிற்கின்றோம்…!

சகல தாபங்களுடன்
நீ மரணிக்கிறாய்
~நான்|
நம் கதலின்
சுயம் நசிந்த
முற்றுப்பெறாத புள்ளிகளை
தேடி
ஒளியாண்டுகளை தாண்டி
வேர் தேடி
அலைகின்றேன் என
சக நீள்
கொடுக்குகளுடன்…….

 06.05.2005

ஏழு பளளதாக்குகளும் ஏழு பறவைகளும்


பறவைகளின் மரணங்கள்
தினம் அறிவிக்கின்றன
நான் குறித்த செய்திகளை
கூடுகள்
சிதைக்கபடும் நாளில்
நீ
அனுப்பியிருந்த கவிதைகளின்
மொழி புதிர்கள்
நம் வாழ்வின் சேராத
தருணத்தின் காலங்களை
நினைக்கின்றது……..

எனக்கான
பள்ளங்களின் பயணவெளி
திறக்கபடாமலேயே
கிடக்கின்றது
நாப்பது நாள்
இயேசுவின்
பாடுகளும்
400 டீடுழுறு
நானுறு உறைகளும்
என் வாழ்நிலைகளில்
தொகுக்கபடுகின்றது.

மீண்டும் ஒரு
காற்று சுடும்
வெய்யிலில்
அம்மாவின் ஞாபகங்கள்
வீட்டில் தனித்திருக்கும்
என் இசையற்ற
புல்லாங்குழலில்
வழிகின்றது ஆத்மாவின்
பாடல்கள்
புல்லாங்குழலில்
வழிக்கின்றது ஆத்மாவின்
பாடல்கள்……

நேற்று
சநதிக்க நபர்களிடமிருந்து
எனக்கான ஓர்
குறிப்பை
எப்படி என்னுடனேயே
தந்துவிட முடிகின்றது….

புலரும்
காலையில் நம்
செய்திகளில
பரிமாறப்படும்
வீபித்துவங்கள்
நம்மிடம்
கொண்டு சேறும்
நாட்களை தேடி
பயணிக்கின்றேன்…

மற்றும்
தனித்திருக்கும்
ஓர் இரவில்
நிசப்த வெளிகளில்
புல்லாங்குழலில்
அதிர்வு என்
நாளை புரட்டி
போடுகின்றது
அந்த எழு
பள்ளதாக்குகளை நோக்கியும்
பறந்து திரியும்
பறவைகளில்
ஞாபகங்களை நினைத்தும்…..

 இரவு 11.00 மணி சனிககிழமை 01.04.2006

தோட்டத் தொழிலாளிகள்


அன்று
நிக்ரோக்களின்
சோதரர்கள்

இன்று
பொருளாதாரச்
சிலுவையின்
இயேசுக்கள்

என்றும்
இருட்டு பெட்டியில்
விழுந்து கிடக்கும்
ஓட்டுக்கள்

வலிகளை நினைவுபடுத்தும் உன் முகம்


என் காலடித்தடங்கள்
தொலைந்து போயிருந்த
ஓர் நாளில்
உன்னை சந்திக்க
நேர்ந்தது….

வாழ்வு
யாருடைய சுதந்திரத்தையும்
அனுமதிககாமல்
நம்மை அழித்துக்
கொண்டிருக்கின்றது….!

உனனைப்பற்றி
சொல்லபடும்
புனைவுகளில் எலலாம்
நம்மைப் பற்றிய
காதலை
ஊரில்
சீன வெடியாய்
கொழுத்தி போட்டு
வேடிக்கை பார்க்கின்றது!
ஆனால்
நீ எத்தனை து}றம்
கலங்கி போய் விட்டாய்
நம் காதல்
உன்
தன் வழி பயணத்தடைகளை
அழித்து வட்டதை மட்டும் தான்
தந்திருக்கின்றது…….

நீ
எத்தனை அற்புதமானவன்
கலீல் ஜீப்ரானின்
கவிதைகளைப் போல்
நீ எவ்வளவு அழகானவள்
அன்னை தெரேசாவைப் போல்
நீ எவ்வளவு அன்டானவள்
நான் தான்
பாப்லோ நெருடன் கூறியது போல்
என் காதல் ஒரு குழந்தையின்
கதறலை தவிற வேறொன்றும்
இல்லை…..

நமக்க புரிகின்ற
இந்த எளிமையான
வாழ்வுககு முன்
நம்மை சுற்றியுள்ள
உலகத்திற்கு
சாதியும்
சடங்குகளும்
வர்க்கங்களும்
பெரிதாக கெரிவதில்
ஏதேனும் அர்த்தங்கள
இருக்கின்றனவா……?
சொல்லபடும்
மூன்றாவது காரணங்களுக்கு
முன்
நீயும் நானும்
வாழ்வில் நெரும் து}றத்தின
சரிவுகளில்
யாருக்கும் தெரியாமல்
போனபடி இருக்கின்றோம்….

இருவர
சேர்ந்து வாழ
இருள் வெளிகளில்
பரவும் கணணுக்கு தெரியாத
காரணங்களுக்கு முன்
வாழ்வின்; ருசி அத்தனையும்
செத்து போகின்றதை
பாரத்தபடி வாழ்வதென்பது
சகிக்க முடியவில்லை பெண்ணே!

இயலாமை கசியும்
என்
இருபப்pல் தொடரும்
வன் முறையின் கூர் மரணத்தின்; முன்
இன்றும்
முடிக்கமுடியாத படி
மீதமான வாழ்வு
என்னை பார்த்து சிரிக்க படி
இருக்கின்றது…

கடக்க நினைக்கிற
துயரங்களுக்கும்
எழுதி செலலவும்
திரை சுருளின் வாழ்வின்
புனைவை பதிவு பண்ணவும்
என்கிற ஒற்றை
காரணங்களுடனும்
மற்றும்
நம்முன் இருக்கும்
இயலாமையை அழித்து
எப்படியாவது
எழுந்து நடக்க நினைக்கும்
ஒரே காரணத்திற்காக தான்
எழுதிக் கொண்டு…….
வாழ்ந்துக் கொண்டு….
சினிமாவை நம்பி நானும்
நானை நம்பி சினிமாவும்
தற்கnhலை செய்யாது
இக்கணம் வரை வாழ்தல்
உறுதிப்படுகின்றது….
மற்றவைகள் எல்லாம்
பின் தான்

காதலின் கொதிக்கும் துயர் இரவுகளில்-

அன்பற்ற நகரத்தில் இருந்து வெளியேறியவன்


பீரங்கிகளும்
வெடிகுண்டுகளும்
காவலர் அரண்களும்
சூழ்ந்திருக்க நாம்
நகரத்தின் சூனியங்களில்
பயணங்களின் நெடுகிலும்
சக உயிரின் வலிகளை
மிதித்தபடி
பொருளாதார வியாபார
நிர்ப்பந்தங்களின்
நுகர்வின் புள்ளிகளின்
சிக்கிய சாகசங்களுடன்
எழுகின்றது நகரத்தின்
தீர்மானங்கள்…

மிதிபட்டு எழுந்து நிற்கும்
நகரத்தின இருப்பின்
உடல்கள் நெளியும்
தன் காமத்தின் திணிவை
சகா கமந்தபடி தொரும்…
உடல்களின் பிம்பங்கள்
அசைவுகளின் ஈர்ப்பில்
சுளிக்கின்றது மைத்துனங்களை

காமத்தகனங்களில்
உடல் வேட்கை அனலில்
சிக்குண்ட நகரத்தின்
இரும்பு பேருந்தில்
ஆண்மையம் குற்றவுணர்வுகளுடன்
யாரோ ஒரு இனம்
பெண்ணின் புலம்பல்களை
தினமும் சாபங்களாக
வாங்கி பொசுங்கியபடி…….

பாவம் நம்
குழந்தைகள்
இருப்பின் காலங்களின்
வன்முறையுடன் தன்
சுமைகொண்ட உறுதிகளுடன்

நடுத்தெருக்களில்
சிக்னல் சமிக்ஞை சாலைகளில்
யாசகம் கேடடும்
ஊனப்படுத்தப்பட்ட வெள்ளை
மலர்களின் இளம் கரங்கள்
நம் தேசத்தின் நாகரிகங்களினால்
அவமதிப்புகளுடன்
முடிக்கப்படுகின்றது வாழ்வாதாரங்கள்!

சிறைச்சாலைகளுடன்
சேரிகளுடன் தன் நவீனங்களை
தாபிக்கும் நகரங்களிலிருநது
என்னால் ஏன் வெளியேறி
போவதற்கு முடிவல்லை……..

குளிரந்த
நீரோடைகளின்
பருவங்கள் தொலைத்த
அந்த மரணித்த காலங்களுடன்
சிறிய குழந்தைகளாகவே
இருந்து விட மனிதனுக்கு
சாபம் நிழாதா…?

என்னடையதும்
உன்னுடையதும் நம்
எல்லோருடையதையும் இனி
மீண்டும் தேடி விடாதபடிக்கு
நகரம் நம்மை
வெகுது}ரத்திற்கு
கடத்தியிருக்கின்றது….

மீண்டும் வரவும்
மீண்டும் வரவும் – நாம்
குழந்தைகளிடம்
நான்களை தேடி போவோம்

சற்றே அமர்ந்து பேசி
நான்
நானறிய பேசிய காலங்கள்
நம்மை விட்டு அகன்று சென்றது ஏனோ….

காதலி
உன்னுடைய ஸ்பரிஷமும்
நேசமும் என் நகரத்தின்
தனிமையை போக்குகின்றது
ஆனாலும்,
நீ ஒரு நகரத்திலும்
நான் ஒரு நகரத்திலும்
சுயங்களை குறித்து
பேசாத நம் காதலினால்
~நான்| நானாக இல்லை

நகரத்தின்
இருள் வெளிகளில்
உன கடினமான
நினைவுகளுடன்
என் தொடர் நகர்வுகள்
உன்னைத் தேடி
என்னைத் தேடி
எங்கோ செல்லும்
நகரத்தின் இருப்புக்கு
மத்தியில்
தனியனாக
இன்னும் என்னவெல்லாமோ
தேடியபடி….!

ஒரு நகர மனிதனின் குறிப்பிலிருந்து…

  தினக்குரல் 10.07.2005

யாருமற்ற…


போல
காமத்தின் நீள் வெளிகளில்
என்
நிர்வான உடல்
வெந்து
சாம்பலாகின்றது
அன்றொரு நாளில்
நாம் சேர்ந்திருந்தவைகள்
நினைவுக்கு வருகின்றது….!

யாருமற்ற
இருளின் சுயமைத்துனத்துகான
பிம்பங்கள் தேடி
அவையும் பொழுதின்
வேர்களின் கசியும்
ஆதி மனிதனின்
காதலின் சடலங்கள்…!

நினைவுகளில் இன்னும்
இருக்கின்றது
வண்ணத்து ப10ச்சியின்
மகரந்த துகற்கள்
உன் சுருள் முடிகளின்
சிக்குண்டு கிடக்கும் என்
முடிந்து விடாத காமத்தின்
தீயின் மகரந்தஙகள்!

சங்கமித்தா காலங்களின்
மழைதாலின் குடையுடன்
நாம் கொண்டிருந்த இருளின்
காதலின் அனல் மொழிகள்
இன்னும் உன் உடல் தாபங்களை
நினைவுபடுத்தியபடி…..
நீயும் நானும்
முற்று பெறாத உலகினில
இயலாமையின் முன்
மரணித்து போனோம்……

Previous Older Entries