மலையக மக்கள் வரலாற்று ஆவணப்படம்- ஓர் உதவி


200 வருடங்களான வலி நிறைந்த வாழ்க்கை சரித்திரத்தை கொண்ட மலையக மக்களின் வரலாற்றை ஒரு ஆவணப்படமாக செய்யும் மிகப்பெரிய அர்பனிப்பை செய்யும் நோக்கில் எழுதி வருகிறேன்.

இந்த திரைப்படத்திற்காக வரலாற்றை சொல்ல கூடிய நம்முடைய தலைமுறையில் வாழும் ஆளுமைகளின் தொடர்புகள் தேவை. அத்தோடு மக்களின் வரலாறு பற்றிய பழைய புகைப்படங்கள் , கடிதங்கள், ஆவணங்கள் தேவையாக உள்ளது.

நம் மக்கள் பற்றிய இந்த தலைமுறைக்கு வரலாறு தெரியமல் போனால் நாம் நம் வேரை இழந்த நிலையில்தான் வாழ்வோம்.. நண்பர்களிடமும், இது பற்றிய அக்கறை கொண்டவர்களின் உறுதுணையை வேண்டி நிற்கிறேன். அரசியல் மற்றும் சுலநல நோக்கமற்று செய்யப்படும் இந்த மகத்தான பனிக்கு தோள் கொடுங்கள்.

பழைய காலத்தின் வரலாற்று கதைகள், இன்னும் மறக்காமல் நெஞ்சில் உறங்கி கிடக்கும் கதைகளை மனந்திறக்கவும். தனிப்பட்ட வரலாற்று நினைவுகள். இந்தியாவலிருந்து வரும்போது நடந்த காரியங்கள், தனிப்பட்ட கதைகள் எதுவாக இருந்தாலும் இந்த வரலாற்று கதைக்கு தேவையாக உள்ளது. பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள். இந்த வரலாற்று ஆவணப்படத்திற்கு ஆலோசனைகள், மற்றும் கருத்துக்கள் தேவை. உங்கள் உதவியை நாடி நிற்கிறேன். உதவுங்கள்.
தொடர்புகளுக்கு:
0094 716089428
mariemahendran134@gmail.com

Advertisements

மெய்யான புரட்சிபற்றிய வியப்பூட்டும் உண்மைகள்


More

பாவத்தின் சம்பளம் மரணம்…


 “There are no rules in filmmaking.

Only sins. And the cardinal sin is dullness.”

Frank Capra
abstract-face-painting-11

ஓரு வருடத்தில் 51 மில்லியன் மக்கள் மடிகின்றார்கள், ஒரு நாளில் ஏறத்தாழ 140,000 பேர்கள் இறக்கிறார்கள். அதில் 35,000 பேர் ஒரு போதும் ஒரு முறை கூட இயேசுவை, இயேசுவின் விடுதலை சுவிசேஷத்தை அதாவது அவர்களுடைய பாவம் மன்னிக்கப்பட்டதை, இயேசுகிறிஸ்து அவர்களுக்கு அளித்திருக்கும் விடுதலையை, இளைப்பாறுதலை, சுப செய்தியை கேட்காமலேயே இறந்து போவது என்பது உலகின் கொடுமையானதொன்று.
நமக்கான நம் பாவத்திற்காக தன்னையே பலியாக்கி என் பாவத்தை எல்லாம் சுமந்து இயேசு சிலுவையில் பாவ பலியாக தன்னையே பரிகாரியாக மாற்றிவிட்டார் இனி நான் பாவி அல்ல என்று மனிதன் அறியாமலேயே மரணிப்பது என்பது கட்டி வைத்த வீட்டிற்கு குடிபோகாமலேயே போவதற்கு ஒத்தது.
நமக்கு இருக்கும் ஆத்துமாவின் பிரச்சினைக்கு மூலக்காரணம் பாவம்தான். பாவத்திற்கு இந்த உலகத்தில் மருந்து இல்லை. பாவத்தின் சம்பளம் மரணம் என்று வேதம் கூறுவது வெறும் உடல் ரீதியான சாவை அல்ல இது மனுசனின் ஆத்மா, ஆவியின் மரணத்தையே சொல்கின்றது. இந்த நிலையிலருந்து பாவத்தின் கட்டிலிருந்து நித்தியமான சமாதானத்தையும் சந்தோசத்தையும் இயேசுவால் மட்டுமமே தர முடியும் என்பதற்கு நிச்சயம் உண்டு.
மனுசன் உலகத்தையே ஆதாயப்படுத்தி கொண்டாலும் தன் ஜீவனை நஷ;டப்படுத்தினால் அவனுக்கு லாபம் என்ன? என்று வேதம் நம்மை பார்த்து கேட்பதும் இதனால்தான், அதன் படி பார்த்தால், ஒரு மனிதனுக்கு உலகம் தரும் அனைத்து சொத்து சுகம் சம்பூரணமாக இருக்கும் போதும் அவன் உள்ளம் மட்டும் ஏன் ஏதோ ஒன்று இல்லாதது போல் துடிக்கின்றது என்பதே என் கேள்வி…?
எல்லாம் இருக்கு ஆனால் ஏதோ ஒன்று இல்லாதவனாக வெறுமையில் ஜீவனை கசப்பாக்கி கொள்வது ஏன்? பாவம்தான் இந்த பரிதாபமான நிலைக்கு மூலக்காரணம். இது போல உலகம் தரும் சொத்து சுகம் எதுவும் இல்லாத ஒரு பிச்சைக்காரனின் நிலையும் இதேதான். அவன் இருந்தும் நிம்மதி இல்லாதவனாக இருக்கின்றான், இவன் இல்லாமலும் நிம்மதி இல்லாதவனாக இருக்கின்றான் இருவரின் நிலையும் ஒன்றுதான். பிரச்சினை பாவம்தான், பாவம்தான் மனிதனின் எல்லாவிதமான குற்றவுணர்வுக்கும், சாபத்திற்கும்,நோய்களுக்கும், கடைசியில் மரணத்திற்கும் காரணமாக இருக்கின்றது.
பாவத்தை நீக்க நம்முடைய எந்தவொரு விஞ்ஞானமும், மருத்துவமும், மதமும், மார்க்கங்களும், உளவியல் ஆலோசனைகளும், பக்தி வழிபாடுகளும், தியான, யோகா முறைகளும், கலை கலாசார காரியங்களும், அரசியல் சித்தாந்தங்களும் இப்படியான மனிதனும் உலகமும் கண்டுபிடித்திருக்கும் எந்தவொரு முறைகளும் (ளுலளவநஅ) உதவி புரிந்திட முடியாது. ஏனென்றால் பாவத்தை உற்பத்தி செய்யும் இயந்திரம் மனிதன் கண்டுப்பிடித்த மதமும், மதம் சார்ந்த கடவுளும்தான்.
இயேசுவின் இரத்தம் மாத்திரமே சகல பாவங்களையும் சுத்திகரித்து நம்மை எல்லா கட்டுகளிலிருந்தும் விடுதலை தர வல்லது. இயேசுவின் இரத்தம் மட்டும் ஒருவனுக்கு மெய்யான சமாதானத்தை தந்து ஆத்மாவின் வெளிச்சத்தை பாச்சி ஆவியை உயிர்ப்பிக்கும் ஆற்றல் கொண்டது.

Quote

உன்னைப்பற்றி மற்றது உன் கவிதை பற்றி…!


Image

அவசரமாக ஏற்படுகின்ற காதலுக்கு
அளவேதும் இல்லை என்றுதான்
நினைக்கின்றேன்…!
யாருமற்று இருக்கின்ற என்
அறையில் அவ்வப்போது அவசரமாக
எழுந்து வரும் மிருகத்தை போல்
கனத்தில் கண்ட அழகியுடன்
கைகோர்த்து முறுக்கும் மன
நினைவுகள் எழுதினால் என்னைப்பற்றி
என்ன நினைப்பார்கள் என்ற
பயத்துடன் அனேக கவிதைகள்
கட்டிலில் புணர்ந்து தீர்த்த
சுயமைத்துனங்களாக முடிந்துவிடுகின்றன…!

பாடல் முடிந்தும் லயத்தின்
நளினங்கள் லேசான சினுங்களாக
பாறை இடுக்கில் தொலைந்த மூக்குத்தியை
போல் சதா காலமும் பரவசமாக
பொழுதை சாடாத நினைவுகள்
பற்றி எரியும் தீயின் சுவையான
உன் கூந்தல் வருடும் நினைவுகள்!

காதலை சுருக்கும் வாழ்வின்
சொற்பமான நிமிசங்கள் எல்லாம்
என் ஞாப அடுக்கில் கரைந்து
மரிக்கும் நகரத்தை புணர்ந்து
கடக்கும் ஆகாய வெளியெங்கும்
நீ பதித்த கூந்தலின் கதைகள்
மட்டும் என்னோடும்….
சதையின் மனம் பருகி தீராத
உன் பள்ளதாக்கின் குடிக்கும்
கொக்குகளின் மீன் குஞ்சுகளுடன்
அப்பா எனக்கு முதல் வாங்கி
தந்த உள்ளாடையில் எழுதிய
எழுதாத கவிதையில் இருக்கின்றது
என் காதல் வரைந்த ஓவியங்கள்..
00
‘நீண்ட இரவும் நிறையக் கனவும்”’ தந்த உன் கவிதை வாசிப்பு
தந்த ஏகாந்த மனநிலைக்காக

தேநீரில் கரைந்த கனவுகள்…!


ö ö
இருப்பதற்கான கனங்கள் மறுக்கப்படும்
நாளில் உன் தேநீரின் உதட்டில்
என் கைரேகையின் சுவடுகள்
அட்டைக் கடித்த குருதியின்
வாசனையை பருகும் நினைவுகள்
மறுபடியும் ஒழுகி தீர்த்த காம்ராவின்
வெய்யில் பொழுதொன்றில் மஞ்சல் நிற
பாப்பாத்தியின் ஈரகசிவின் சுமையுடன்
நீ ஒத்த லயத்தில் தனியாக
சுதந்திரம் ஏதுமற்று வெள்ளைக்காரன்
கட்டிய லயத்தை அன்னாந்த படி
நீளும் அனலான ராத்திரியில்
பாடிப்பறந்து திரியும் வினாகளற்ற
வேலைகள் எல்லாம் கரைந்து உருகி
தேசத்தின் பிரசைகளாக மறுபடியும்
அந்நியமாக்கப்படும் சுயங்களை
தினம் தேடும் வானத்தின் சாரளத்தை
மடுவத்தை நினைத்து பிள்ளையின்
கண்ணீரின் கனம் மலையில்
பரிக்கும் கொழுந்தின் பனிஈரம்
இன்னும் உன் பீங்கான் கிண்ணத்தில்
தெரிக்கும் துளிகளுடன்
மனசு கனத்ததுதான் கிடக்கின்றது..!
ö ö
(03.07.2012 ஓர் மாலைப் பொழுதில்  ரா.வைஷ்ணவிக்கு)

இந்நிமிசம் வரை…!


முடிந்துவிட்டதென்று

நான் முடிவு செய்த

நீ தருவதாக சொன்ன பத்து முத்தங்கள்…


முத்ததின் வாசனைகளை உன் 

எச்சில் மட்டுமல்ல உன்

இரவுகளும் மழையை போல்

கனமான நினைவுப்படுத்துகின்றது…

நீ

தருவதாக கூறிய அந்த

பத்து முத்தங்களுக்கா தினம்

வரும்வரை காத்திருப்பபை பற்றிய

கவலைகள்தான் தற்சமயம் முத்தங்களை

எல்லாம் சபித்து விட தோன்றுகின்றது…

காதலின் முத்தங்கள்

தேவதைகள் கதைளில் வருகின்ற

இராஜகுமாரியின் கூந்தலை போல

இன்னும் புரியாத மனோநிலையை

சமன்படுத்திதான் செல்கின்றது…

பருவத்தின் கதைகளில்

கடக்கும் இரவுகளில் எத்தனை

முத்தங்கள்…

வஞ்சத்தின் முகத்தை மறைத்த

முத்தங்கள்…

அம்மாவுக்கு கொடுக்கவே முடியாது போன

வெட்கத்தின் முத்தங்கள்…

தெருவில் கண்ட சிவப்பு பெண்ணின்

உதட்ரோரம் வரும் கறுப்பு முத்தங்கள்…

கனவில் முத்தத்தோடு திரையை

கிழக்கும் மாயக்கரத்தின் ஸ்கலித முத்தங்கள்…

ஆசிரியருக்கு தரமுடியாது தவித்த

முத்தங்கள்…

பயணத்தின் நெளியும்

ஆயிரம் முத்தங்கள்…

பிரிவில் கண்ணீரை சுவைக்கும்

கருணை முத்தங்கள்..

எல்லா முத்தங்களும் சரிதான்

ஆனால் இன்று நீ

எனக்கு தருவதாக சொன்ன

அந்த பத்து முத்தங்கள்

மட்டும் பாக்கியாக

காத்துக்கிடக்கின்றது….

உன் ஏக்கத்தில்…..

00

05.05.2011.

Previous Older Entries